Καλώς ήρθατε στην OSHOLAND

Η Osholand είναι ένας Τόπος που εκφράζει το Όραμα του Όσσο για τον καινούργιο άνθρωπο και την καινούργια ανθρωπότητα. Η χώρα του homo novus. « Ο παλιός άνθρωπος πεθαίνει, και δεν υπάρχει λόγος να τον βοηθήσουμε να επιβιώσει πλέον. Ο παλιός άνθρωπος είναι ετοιμοθάνατος: μην θρηνείς γι΄αυτόν, βοήθησέ τον να πεθάνει. Γιατί μόνο με τον θάνατο τού παλιού μπορεί να γεννηθεί ο καινούργιος. Η παύση του παλιού αποτελεί την αρχή τού καινούργιου.
Ο άνθρωπος έχει ζήσει έως τώρα όχι αληθινά, όχι αυθεντικά΄ ο άνθρωπος έχει ζήσει πολύ ψεύτικη ζωή. Ο άνθρωπος έχει ζήσει με μεγάλη παθολογία, ο άνθρωπος έχει ζήσει με μεγάλη αρρώστια. Και δεν υπάρχει λόγος να ζούμε με αυτή την παθολογία΄ μπορούμε να βγούμε από τη φυλακή, γιατί τη φυλακή τη φτιάξαμε με τα ίδια μας τα χέρια. Βρισκόμαστε μέσα στη φυλακή επειδή έχουμε αποφασίσει να βρισκόμαστε μέσα στη φυλακή γιατί έχουμε πιστέψει ότι η φυλακή δεν είναι φυλακή αλλά σπίτι μας».

Το μήνυμα του Όσσο προς την ανθρωπότητα είναι: « φτάνει πια. Αφυπνίσου! Δες τι έχει κάνει ο άνθρωπος στον ίδιο τον άνθρωπο. Μέσα σε τρεις χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος έχει κάνει πέντε χιλιάδες πολέμους. Δεν μπορείς να την πεις υγιή αυτή την ανθρωπότητα. Και μόνο καμιά φορά εδώ κι εκεί άνθισε κάποιος Βούδδας. Αν μόνο καμιά φορά δίνει μέσα στον κήπο λουλούδια κάποιο φυτό, και κατά τα άλλα, όλος ο κήπος μένει δίχως λουλούδια, θα τον πεις κήπο αυτόν; Κάτι πολύ βασικό έχει πάει στραβά. Κάθε άνθρωπος γεννιέται για να γίνει Βούδδας: τίποτε λιγότερο από τούτο δεν πρόκειται να σε ικανοποιήσει».
Γίνε και εσύ πολίτης της Osholand και ενσάρκωσε το μήνυμα της Πνευματικής Αφύπνισης.

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Ποιός ήταν ο Δάσκαλος του μεγάλου μυστικιστή Σούφι Χασσάν ;





Όταν ένας μεγάλος μυστικιστής Σούφι, ο Χασάν, πέθαινε, κάποιος τον ρώτησε : «Χασσάν, ποιός ήταν ο Δάσκαλός σου;»
Ο Χασσάν απάντησε : «Τώρα είναι πολύ αργά για να ρωτάς . Ο χρόνος είναι λίγος, πεθαίνω. »
Αλλά ο ερευνητής επέμεινε : « Μπορείς απλά να πεις το όνομά του. Είσαι  ακόμα ζωντανός, ακόμα αναπνέεις και μιλάς, μπορείς απλά να μου πεις το όνομα ».
Είπε, «Θα είναι δύσκολο, γιατί είχα χιλιάδες Δασκάλους. Για να αναφέρω και μόνο τα ονόματά τους θα χρειαστούν μήνες και χρόνια. Είναι πολύ αργά. Αλλά μπορώ να σου αναφέρω τους τρεις πρώτους Δάσκαλους μου.  
 
 Ο ένας ήταν κλέφτης!
********************



Κάποτε είχα χαθεί  στην έρημο, και όταν έφτασα στο χωριό ήταν πολύ αργά. Είχε ήδη νυχτώσει για τα καλά, τα καταστήματα ήταν κλειστά, το ίδιο και τα πανδοχεία. Δεν υπήρχε ψυχή στους δρόμους. Έψαξα για κάποιον να ρωτήσω. Βρήκα έναν άνθρωπο που προσπαθούσε να κάνει μια τρύπα στον τοίχο ενός σπιτιού. Τον ρώτησα εάν θα μπορούσε να με φιλοξενήσει. Με κοίταξε με έκπληξη :«εγώ είμαι ένας κλέφτης, και εσύ μου μοιάζεις  με μύστη Σούφι…  Αυτή τη στιγμή, θα είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί οποιοδήποτε μέρος για να μείνεις, αλλά μπορείς να έρθεις στο σπίτι μου. Μπορείς  να μείνεις μαζί μου - αν μπορείς να μείνεις με ένα κλέφτη ".
Ο Χασσάν συνέχισε : , «Δίστασα λίγο. Τότε σκέφτηκα. Αν ο κλέφτης δεν φοβάται ένα Σούφι, τότε γιατί θα πρέπει ο Σούφι να φοβάται έναν κλέφτη; Στην πραγματικότητα, αυτός θα πρέπει να φοβάται εμένα. Έτσι είπα, «Ναι, θα έρθω.» Και πήγα, και έμεινα με τον κλέφτη. Και ο άνθρωπος ήταν τόσο αγαπητός, τόσο όμορφος που  έμεινα για ένα μήνα! Και κάθε βράδυ μου έλεγε:  "Τώρα εγώ πηγαίνω στη δουλειά μου. Εσύ ξεκουράσου, προσευχήσου, κάνε ότι θέλεις.
Και όταν επέστρεφε τον ρωτούσα «Βρήκες τίποτα»; Κι αυτός έλεγε  :  «Όχι απόψε. Αλλά αύριο θα προσπαθήσω ξανά. »
Και
δεν απελπιζόταν ποτέ !
 «Για ένα μήνα συνεχώς επέστρεψε με άδεια χέρια, αλλά ήταν πάντα χαρούμενος. Και έλεγε , «Θα προσπαθήσω αύριο. Θεού θέλοντος, αύριο πρόκειται να συμβεί. Και εσύ μπορείς επίσης να προσευχηθείς για μένα. Τουλάχιστον μπορείς  να πεις στον Θεό, «Βοήθησε αυτόν τον φτωχό άνθρωπο."
Και ο Χασσάν συνέχισε : «Όταν ήμουν διαλογισμό για ατέλειωτα  χρόνια και  τίποτα δεν συνέβαινε, πολλές φορές έπεφτα  σε απελπισία, σε κρίση  και σκεφτόμουν να παρατήσω όλη αυτή την ανόητη προσπάθεια. Έλεγα μέσα μου ότι δεν υπάρχει Θεός, και ότι όλη αυτή η προσευχή είναι απλά μια τρέλα, ότι όλη αυτή η περισυλλογή είναι ψευδής.  Ξαφνικά όμως θυμόμουν τον κλέφτη που έλεγε κάθε βράδυ, «Θεού θέλοντος, αύριο πρόκειται να συμβεί».
  «Κι έτσι  προσπαθούσα ακόμα μια μέρα.. Αν ο κλέφτης είχε τόση ελπίδα και εμπιστοσύνη, θα έπρεπε  να προσπαθήσω  τουλάχιστον μία ημέρα περισσότερο. Και αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές αυτό συνέβη, αλλά η ανάμνηση του  με βοήθησε να επιμείνω ακόμα μία ημέρα. Και μια μέρα, αυτό συνέβη, αυτό συνέβη! Έσκυψα κάτω. Ήμουν χιλιάδες μίλια μακριά από τον κλέφτη και το σπίτι του, αλλά εγώ προσκύνησα  προς το μέρος του. Ήταν ο πρώτος μου Δάσκαλος.

Και ο δεύτερος Δάσκαλός μου  ήταν ένας σκύλος!
******************************************


Ήμουν διψασμένος και πήγαινα προς το ποτάμι, και τότε ήρθε ένας σκύλος. Ήταν, επίσης, διψασμένος. Κοίταξε μέσα στο ποτάμι, είδε ένα άλλο σκυλί εκεί - τη δική του εικόνα - και φοβήθηκε. Γάβγιζε και το άλλο σκυλί γάβγιζε, επίσης. Απομακρυνόταν για λίγο αλλά η δίψα του ήταν τόσο μεγάλη που επέστρεφε... Ξαναπλησίαζε το νερό και πάλι έβλεπε το σκύλο εκεί .  Και αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές μέχρι που η δίψα του ήταν τόση που ξαφνικά πήδηξε στο νερό, και η εικόνα εξαφανίστηκε. Ήπιε το νερό, κολύμπησε στο νερό - αυτό ήταν ένα καυτό καλοκαίρι. Κι εγώ παρατηρούσε όλη τη σκηνή. έβλεπα. Κατάλαβα ότι αυτό το μήνυμα μου είχε σταλεί από τον Θεό. Κάποιος πρέπει να πηδήξει,  παρά όλους τους φόβους του.
 « Όταν ήμουν στα πρόθυρα να πηδήξω στο άγνωστο, ο ίδιος φόβος ήταν εκεί. Πήγαινα ως την άκρη, δίσταζα, και γύριζα

πίσω. Και τότε θυμόμουν το σκυλί. Αν ο σκύλος μπόρεσε  να διαχειριστεί, γιατί δεν θα μπορούσα κι εγώ; Και τότε, μια μέρα πήδηξα μέσα στο άγνωστο. Εξαφανίστηκα και μόνο το άγνωστο παρέμεινε. Ο σκύλος ήταν ο δεύτερός μου Δάσκαλος».



«Και ο τρίτος Δάσκαλος ήταν ένα μικρό παιδί.
*****************************************

Κάποτε μπήκα σε μια πόλη και συνάντησα ένα μικρό παιδί που κρατούσε ένα αναμμένο κερί. Προστάτευε τη φλόγα με το χέρι του και πήγαινε να το αφήσει στο κοντινό τζαμί. Για να αστειευτώ ρώτησα το αγόρι, "Εσύ το άναψες το το κερί;" Είπε, «Ναι, κύριε." Και ρώτησα, χαριτολογώντας:  «Μπορείς να μου πείς  από πού ήρθε το φως;
Πριν το κερί ήταν σβηστό, μετά κάποια στιγμή το κερί άναψε, μπορείς  να μου δείξει την πηγή από την οποία προήλθε το φως;  Και αφού εσύ το άναψες , θα πρέπει να είδες από πού  ήρθε το φως .
- "Και το αγόρι γέλασε , έσβησε το κερί, και είπε:« Τώρα που είδες το φως να φεύγει, μπορείς να μου πεις που έχει πάει;
 "Και τότε το εγώ μου γκρεμίστηκε, και όλη η  γνώση μου διαλύθηκε. Κι εκείνη τη στιγμή ένιωσα τη βλακεία μου! Από τότε έχω πετάξει όλη τη δοκησισοφία .».

 Osho: «μυστικό των μυστικών"

Μετάφραση : Γιάννης Αυγουστάτος


 Πηγή κειμένου :


 https://oshostories.wordpress.com/2012/05/11/hope-fear-and-knowledge/