Καλώς ήρθατε στην OSHOLAND

Η Osholand είναι ένας Τόπος που εκφράζει το Όραμα του Όσσο για τον καινούργιο άνθρωπο και την καινούργια ανθρωπότητα. Η χώρα του homo novus. « Ο παλιός άνθρωπος πεθαίνει, και δεν υπάρχει λόγος να τον βοηθήσουμε να επιβιώσει πλέον. Ο παλιός άνθρωπος είναι ετοιμοθάνατος: μην θρηνείς γι΄αυτόν, βοήθησέ τον να πεθάνει. Γιατί μόνο με τον θάνατο τού παλιού μπορεί να γεννηθεί ο καινούργιος. Η παύση του παλιού αποτελεί την αρχή τού καινούργιου.
Ο άνθρωπος έχει ζήσει έως τώρα όχι αληθινά, όχι αυθεντικά΄ ο άνθρωπος έχει ζήσει πολύ ψεύτικη ζωή. Ο άνθρωπος έχει ζήσει με μεγάλη παθολογία, ο άνθρωπος έχει ζήσει με μεγάλη αρρώστια. Και δεν υπάρχει λόγος να ζούμε με αυτή την παθολογία΄ μπορούμε να βγούμε από τη φυλακή, γιατί τη φυλακή τη φτιάξαμε με τα ίδια μας τα χέρια. Βρισκόμαστε μέσα στη φυλακή επειδή έχουμε αποφασίσει να βρισκόμαστε μέσα στη φυλακή γιατί έχουμε πιστέψει ότι η φυλακή δεν είναι φυλακή αλλά σπίτι μας».

Το μήνυμα του Όσσο προς την ανθρωπότητα είναι: « φτάνει πια. Αφυπνίσου! Δες τι έχει κάνει ο άνθρωπος στον ίδιο τον άνθρωπο. Μέσα σε τρεις χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος έχει κάνει πέντε χιλιάδες πολέμους. Δεν μπορείς να την πεις υγιή αυτή την ανθρωπότητα. Και μόνο καμιά φορά εδώ κι εκεί άνθισε κάποιος Βούδδας. Αν μόνο καμιά φορά δίνει μέσα στον κήπο λουλούδια κάποιο φυτό, και κατά τα άλλα, όλος ο κήπος μένει δίχως λουλούδια, θα τον πεις κήπο αυτόν; Κάτι πολύ βασικό έχει πάει στραβά. Κάθε άνθρωπος γεννιέται για να γίνει Βούδδας: τίποτε λιγότερο από τούτο δεν πρόκειται να σε ικανοποιήσει».
Γίνε και εσύ πολίτης της Osholand και ενσάρκωσε το μήνυμα της Πνευματικής Αφύπνισης.

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Είναι δυνατό να υπάρξει ένας αρμονικός κόσμος;





Η δίψα για την ύπαρξη μιας ουτοπίας είναι κατά βάση η δίψα για την ύπαρξη αρμονίας μέσα στο άτομο και μέσα στην κοινωνία. Η αρμονία δεν υπήρξε ποτέ΄ υπήρξε πάντοτε ένα χάος.

Η κοινωνία υπήρξε διαιρεμένη σε διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές θρησκείες, διαφορετικά έθνη -και όλα τους βασισμένα πάνω σε προκαταλήψεις. Καμιά από τις διαιρέσεις αυτές δεν είναι έγκυρη. Αλλά οι διαιρέσεις αυτές δείχνουν ότι ο άνθρωπος είναι διαιρεμένος μέσα του: αποτελούν την προβολή της δικής του εσωτερικής σύγκρουσης. Δεν είναι ενιαίος μέσα του, γι΄αυτό και δεν μπόρεσε να δημιουργήσει μια και μόνο κοινωνία, μια και μόνο ανθρωπότητα απέξω.

Η αιτία δεν βρίσκεται απέξω. Ο έξω κόσμος είναι απλώς η αντανάκλαση του εσωτερικού ανθρώπου.

Ο άνθρωπος αποτελεί εξέλιξη από τα ζώα.

Αυτό το υποστηρίζει σε βάθος η σύγχρονη ψυχανάλυση, ιδιαίτερα η σχολή τού Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, διότι στο συλλογικό ασυνείδητο τού ανθρώπου υπάρχουν μνήμες που ανήκουν στη ζωική κατάσταση.

Αν κάνεις υπνωτισμό στον άνθρωπο, μπαίνει πρώτα στον ασυνείδητο νου, που αποτελεί απλώς το καταπιεσμένο μέρος της παρούσας ζωής. Αν τον υπνωτίσεις ακόμη πιο βαθιά, μπαίνει τότε στο συλλογικό ασυνείδητο, το οποίο έχει αναμνήσεις ότι υπήρξε ως ζώο. Οι άνθρωποι αρχίζουν να κραυγάζουν -στο στάδιο εκείνο δεν μιλούν κάποια γλώσσα. Αρχίζουν να μουγκρίζουν ή να φωνάζουν, πάντως είναι αδύνατο να υπάρξει κάποια γλώσσα΄ μπορούν και κραυγάζουν, αλλά με τον τρόπο των ζώων. Και στην κατάσταση του συλλογικού ασυνείδητου, αν τους επιτραπεί να κινηθούν ή αν τους πουν να κινηθούν, κινούνται με τα τέσσερα -δεν στέκουν όρθιοι.

Στο συλλογικό ασυνείδητο, υπάρχουν σίγουρα υπολείμματα που υποδηλώνουν ότι υπήρξαν κάποτε με το σώμα κάποιου ζώου. Και οι διάφοροι άνθρωποι προέρχονται από διαφορετικά σώματα ζώων. Ισως αυτό να είναι η αιτία που υπάρχει τόση διαφορά ανάμεσα στα άτομα. Και μερικές φορές βλέπεις κάποια ομοιότητα -κάποιος συμπεριφέρεται σαν σκύλος, κάποιος συμπεριφέρεται σαν αλεπού, κάποιος συμπεριφέρεται σαν λιοντάρι.

Και το στηρίζουν τούτο πολύ οι φολκλορικές παραδόσεις, οι αρχαίες παραβολές, όπως Οι μύθοι του Αισώπου ή η Πάντσταντρα στην Ινδία -που είναι η αρχαιότερη-, στην οποία όλες οι ιστορίες αφορούν ζώα, αλλά έχουν μεγάλη σημασία για τους ανθρώπους και αντιπροσωπεύουν ορισμένους ανθρώπινους τύπους.

Και ο άνθρωπος έχει ακόμη πολύ από το ένστικτο του ζώου -το θυμό του, το μίσος του, τη ζήλια του, την κτητικότητά του, την πονηριά του. Ολα όσα έχουν κατακρίνει στον άνθρωπο φαίνεται πως ανήκουν σε κάποιο βαθιά ριζωμένο ασυνείδητο. Και η όλη δουλειά της πνευματικής αλχημείας είναι πώς να απαλλαγούμε από το παρελθόν του ζώου.

Αν δεν απαλλαγεί από το παρελθόν του ζώου ο άνθρωπος, θα παραμείνει διαιρεμένος. Το παρελθόν του ζώου και η ανθρώπινή του κατάσταση δεν μπορούν να υπάρξουν ως ένα πράγμα, γιατί η ανθρώπινη κατάσταση έχει τις αντίθετες ακριβώς ιδιότητες.

Το μόνο λοιπόν που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος είναι να γίνει υποκριτής.

Σε ό,τι αφορά την επίσημη συμπεριφορά, ακολουθεί τα ιδανικά της ανθρώπινης κατάστασης -ιδανικά αγάπης και αλήθειας, ελευθερίας, μη κτητικότητας, ευσπλαχνίας. Παραμένει όμως αυτό ένα πολύ λεπτό στρώμα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να έρθει στην επιφάνεια το κρυμμένο ζώο΄ κάθε τυχαίο περιστατικό μπορεί να το φέρει στην επιφάνεια. Και είτε έρχεται στην επιφάνεια είτε όχι, η εσωτερική συνειδητότητα είναι διαιρεμένη.

Αυτή η διαιρεμένη συνειδητότητα δημιουργεί συνεχώς την δίψα και το ερώτημα: Πώς να γίνεις ένα αρμονικό σύνολο σε ό,τι αφορά το άτομό σου; Και το ίδιο ισχύει για όλη την κοινωνία: Πώς να κάνουμε την κοινωνία να είναι ένα αρμονικό σύνολο -όπου δεν θα υπάρχει κανείς πόλεμος, καμιά σύγκρουση, καθόλου τάξεις, διαιρέσεις ανάλογα με το χρώμα, την κάστα, τη θρησκεία, το έθνος;

Εξαιτίας ανθρώπων όπως ο Τόμας Μουρ, ο οποίος έγραψε το βιβλίο Ουτοπία, η λέξη έγινε συνώνυμη με όλους τους ιδεαλιστικούς στόχους΄ δεν έχουν όμως αντιληφθεί το πραγματικό πρόβλημα. Γι΄αυτό ακριβώς και φαίνεται σαν να μην πρόκειται ποτέ να συμβεί η ιδέα τους της ουτοπίας. Αν σκεφτείς ότι θα γίνει η κοινωνία μια κοινωνία ιδανική, ένας παράδεισος, φαίνεται πως είναι αδύνατο: υπάρχουν τόσες πολλές συγκρούσεις και δεν φαίνεται να υπάρχει τρόπος να εναρμονιστούν.

Κάθε θρησκεία θέλει να κατακτήσει όλο τον κόσμο, όχι να εναρμονιστεί.

Κάθε έθνος θέλει να κατακτήσει όλο τον κόσμο, όχι να εναρμονιστεί.

Κάθε πολιτισμός θέλει να εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και να καταστρέψει όλους τους άλλους πολιτισμούς, όχι να φέρει την αρμονία ανάμεσά τους.

Ετσι λοιπόν η ουτοπία έγινε συνώνυμη με κάτι το οποίο ανήκει απλώς στη φαντασία. Και υπάρχουν ονειροπόλοι΄ η ίδια η λέξη ΄΄ουτοπία΄΄ σημαίνει επίσης ΄΄αυτό που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ΄΄. Εξακολουθεί όμως ο άνθρωπος να σκέφτεται με τους όρους αυτούς ξανά και ξανά. Φαίνεται πως υπάρχει κάποια βαθιά ριζωμένη παρόρμηση... Οι σκέψεις του όμως αφορούν στα συμπτώματα΄ γι΄αυτό ακριβώς και δείχνει σαν να μην πρόκειται να συμβεί ποτέ. Δεν κοιτάζει τις αιτίες. Τις αιτίες τις αποτελούν τα άτομα.

Η ουτοπία είναι δυνατό να υπάρξει. Μια αρμονική ανθρώπινη κοινωνία είναι δυνατό να υπάρξει, θα πρέπει να είναι δυνατό, γιατί θα είναι η καλύτερη ευκαιρία προκειμένου να αναπτυχθούν όλοι, η καλύτερη ευκαιρία για να γίνει κάθε άνθρωπος ο εαυτός του. Οι πιο πλούσιες δυνατότητες θα είναι διαθέσιμες σε όλους. Φαίνεται λοιπόν ότι έτσι όπως είναι η κοινωνία είναι τελείως ανόητη.

Οι ουτοπιστές δεν είναι ονειροπόλοι, αλλά οι επιλεγόμενοι ρεαλιστές σου, οι οποίοι κατακρίνουν τους ουτοπιστές, είναι ανόητοι. Πάντως συμφωνούν και οι δυο σε ένα σημείο, ότι κάτι πρέπει να γίνει μέσα στην κοινωνία.

Ο Πρίγκηπας Κροπότκιν, ο Μπακούνιν και οι οπαδοί τους θα ήθελαν να διαλυθούν όλες οι κυβερνήσεις΄ σαν να είναι στο χέρι τους, σαν να μπορείς απλώς να το πεις και οι κυβερνήσεις θα διαλυθούν. Αυτοί είναι οι αναρχικοί, οι οποίοι είναι οι καλύτεροι ουτοπιστές. Οταν τους διαβάζεις, φαίνεται πως ό,τι λένε έχει νόημα. Δεν έχουν όμως κανένα μέσο για να το υλοποιήσουν και δεν έχουν ιδέα πώς θα συμβεί. Και υπάρχει ο Καρλ Μαρξ, ο Ενγκελς και ο Λένιν΄ οι μαρξιστές, οι κομμουνιστές και οι διάφορες σχολές του σοσιαλισμού, που συνδέονται με διάφορους ονειροπόλους. Ακόμη και ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω είχε τη δική του ιδέα περί σοσιαλισμού και είχε μια μικρή ομάδα που λεγόταν Ενωση Φάμπιαν. Προπαγάνδιζε ένα είδος σοσιαλιστικού κόσμου, εντελώς διαφορετικού από τον κομμουνιστικό κόσμο που υπάρχει σήμερα.

Υπάρχουν οι φασίστες που νομίζουν ότι είναι ζήτημα περισσότερου ελέγχου και περισσότερης κυβερνητικής εξουσίας΄ ακριβώς το αντίθετο από τους αναρχικούς που δεν θέλουν καμιά κυβέρνηση΄ κάθε πηγή διαφθοράς είναι η κυβέρνηση.

Και υπάρχουν άνθρωποι, οι φασίστες, που θέλουν όλη την εξουσία στα χέρια των δικτατόρων. Λένε ότι, εξαιτίας ακριβώς της δημοκρατικής ιδέας, η κοινωνία καταρρέει, διότι στη δημοκρατία ο κατώτερος παρανομαστής γίνεται κυβερνήτης. Αποφασίζει εκείνος ποιος πρόκειται να κυβερνήσει΄ και είναι ο περισσότερο αδαής, δεν καταλαβαίνει καθόλου. Αποφασίζει ο όχλος πώς πρέπει να είναι η κοινωνία. Σύμφωνα λοιπόν με τους φασίστες, η δημοκρατία είναι απλώς οχλοκρατία, δεν είναι δημοκρατία΄ δεν είναι δυνατό να υπάρξει η δημοκρατία.

Σύμφωνα με τους κομμουνιστές, το όλο πρόβλημα αποτελείται απλώς από την ταξική διαίρεση σε φτωχούς και πλούσιους. Νομίζουν ότι, αν πάει όλη η κυβερνητική εξουσία στα χέρια των φτωχών και έχουν τη δικτατορία του προλεταριάτου -όταν έχουν εξαφανιστεί όλες οι τάξεις και η κοινωνία έχει γίνει ίση- τότε δεν θα υπάρχει σύντομα καμιά ανάγκη κράτους.

Ασχολούνται όλοι τους με την κοινωνία. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η αποτυχία τους.

Οπως το βλέπω ο ίδιος, η ουτοπία δεν είναι κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί, είναι κάτι που είναι δυνατό, πρέπει όμως να πάμε στις αιτίες, όχι στα συμπτώματα. Και οι αιτίες βρίσκονται μέσα στα άτομα, όχι μέσα στην κοινωνία.

Για παράδειγμα, μέσα σε εβδομήντα χρόνια, η κομμουνιστική επανάσταση στη Σοβιετική Ρωσία δεν μπόρεσε να διαλύσει τη δικτατορία. Ο Λένιν νόμιζε ότι δέκα με δεκαπέντε χρόνια το πολύ θα ήταν αρκετά, γιατί έως τότε πια θα είχαμε εξισώσει τους πάντες, θα είχαμε διανείμει εξίσου τον πλούτο΄ τότε δεν θα υπήρχε ανάγκη κυβερνήσεων.

Αλλά μετά από δεκαπέντε χρόνια είδαν ότι μόλις απομακρύνεις το επιβεβλημένο κράτος, οι άνθρωποι θα γίνουν και πάλι άνισοι. Θα υπάρχουν και πάλι πλούσιοι άνθρωποι και θα υπάρχουν και πάλι φτωχοί άνθρωποι, διότι υπάρχει κάτι μέσα στους ανθρώπους που τους κάνει πλούσιους ή φτωχούς. Πρέπει λοιπόν να τους κρατάς σχεδόν μέσα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αν θέλεις να παραμείνουν ίσοι. Είναι όμως παράξενο αυτό το είδος ισότητας, γιατί καταστρέφει κάθε ελευθερία, κάθε ατομικότητα.

Και η βασική ιδέα ήταν ότι θα δώσουν στο άτομο ίσες ευκαιρίες. Οι ανάγκες του πρέπει να ικανοποιούνται με ίσο τρόπο. Θα έχει τα πάντα εξίσου με κάθε άλλον. Θα τα μοιράζεται.

Ομως το τελικό αποτέλεσμα είναι ακριβώς το αντίθετο. Εχουν σχεδόν καταστρέψει το άτομο, στο οποίο προσπαθούσαν να δώσουν ισότητα και ελευθερία και όλα τα καλά που πρέπει να δίνονται στα άτομα. Απομάκρυναν το άτομο το ίδιο. Αρχισαν να φοβούνται το άτομο΄ και ο λόγος είναι ότι δεν συνειδητοποιούν ακόμη πως, όσο κι αν διαρκέσει το επιβεβλημένο κράτος -εβδομήντα ή επτακόσια χρόνια- δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά διαφορά.

Μόλις απομακρύνεις τον έλεγχο, θα υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που ξέρουν πώς να είναι πλούσιοι και θα υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που ξέρουν πώς να είναι φτωχοί. Και θα αρχίσουν απλούστατα ξανά το όλο πράγμα.

Στην αρχή προσπάθησαν... επειδή η ιδέα του Καρλ Μαρξ ήταν ότι δεν πρέπει να υπάρχει γάμος στον κομμουνισμό. Και ήταν πολύ σύμφωνος με την πραγματικότητα ως προς αυτό: ότι ο γάμος γεννήθηκε λόγω της ατομικής ιδιοκτησίας. Η λογική του ήταν σωστή. Υπήρξε μια εποχή που δεν υπήρχε γάμος. Οι άνθρωποι ζούσαν σε φυλές και έκαναν έρωτα έτσι ακριβώς όπως κάνουν τα ζώα.

Το πρόβλημα άρχισε μόνο όταν μερικοί άνθρωποι, που ήταν πιο πονηροί, πιο έξυπνοι, πιο ισχυροί, είχαν καταφέρει να έχουν κάποια περιουσία. Ηθελαν τώρα η περιουσία τους, μετά από τον θάνατό τους, να πάει στα παιδιά τους. Είναι φυσική η επιθυμία, αν δουλεύει κάποιος άνθρωπος σε όλη του τη ζωή και συγκεντρώσει περιουσία, γη, ή δημιουργήσει ένα βασίλειο, να πάει αυτό στα παιδιά του.

Με αδιόρατο τρόπο, μέσω των παιδιών, επειδή είναι αίμα του, θα εξακολουθεί να κυβερνά, θα εξακολουθεί να έχει ιδιοκτησία. Αποτελεί αυτό έναν τρόπο για να βρει ένα υποκατάστατο της αθανασίας, γιατί θα υπάρχει η συνέχεια: ΄΄Δεν θα υπάρχω ο ίδιος, αλλά θα υπάρχει το παιδί μου, που θα με εκπροσωπεί, που θα είναι το αίμα μου και τα οστά και το μεδούλι μου. Κι έπειτα θα υπάρξει το δικό του παιδί και θα υπάρξει η συνέχεια. Με αδιόρατο τρόπο λοιπόν, θα έχω αθανασία. Δεν μπορώ να ζήσω για πάντα, είναι λοιπόν αυτό ένα υποκατάστατο.΄΄

Γι΄αυτό δημιουργήθηκε ο γάμος΄ διαφορετικά, ήταν ευκολότερο να μην έχει ο άντρας κανένα γάμο, αφού ο γάμος ήταν απλώς μια ευθύνη -των παιδιών, της συζύγου. Οταν είναι έγκυος η γυναίκα, πρέπει να την ταΐζεις... Και δεν υπήρχε ανάγκη να αναλάβεις όλη εκείνη την ευθύνη. Η γυναίκα έπαιρνε όλη την ευθύνη.

Ο άντρας όμως ήθελε κάποιου είδους αθανασία και να κατέχει την περιουσία του το δικό του αίμα. Και η γυναίκα ήθελε κάποια προστασία΄ ήταν ευάλωτη. Οσο ήταν έγκυος, δεν μπορούσε να δουλεύει, δεν μπορούσε να πάει για κυνήγι, έπρεπε να εξαρτάται από κάποιον.

Ηταν λοιπόν συμφέρον και των δυο να έχουν ένα συμβόλαιο, ότι θα μείνουν μαζί, ότι δεν θα προδώσουν κατά καμία έννοια, επειδή το όλο ζήτημα ήταν να παραμείνει καθαρό το αίμα.

Ετσι λοιπόν, η ιδέα του Μαρξ ήταν ότι, όταν έρθει ο κομμουνισμός και γίνει συλλογική η περιουσία, θα χάσει το νόημά του ο γάμος, γιατί αφαιρείται ο βασικός λόγος της ύπαρξής του΄ δεν έχεις πια κάποια ιδιωτική περιουσία. Ο γιος σου δεν θα έχει τίποτα ως κληρονομιά.

Μάλιστα, όπως ακριβώς δεν μπορείς να έχεις κάποια περιουσία, δεν μπορείς να έχεις και κάποια ατομική σου γυναίκα΄ ιδιοκτησία είναι και αυτό. Και δεν μπορείς να έχεις τον ατομικό σου γιο ή κόρη, γιατί είναι κι αυτό ιδιωτική περιουσία. Με την εξαφάνιση λοιπόν της ιδιωτικής περιουσίας, θα εξαφανιστεί και ο γάμος.

Μετά από την επανάσταση λοιπόν, επί δυο η τρία χρόνια, το δοκίμασαν στη Ρωσία, αλλά ήταν αδύνατο. Η ιδιωτική περιουσία είχε εξαφανιστεί, αλλά οι άνθρωποι δεν ήταν έτοιμοι να αφήσουν το γάμο. Και ακόμη και η κυβέρνηση είδε ότι, αν εξαφανιστεί ο γάμος, πέφτει όλη η ευθύνη στην κυβέρνηση, για τα παιδιά, για τη γυναίκα... Γιατί να αναλάβουν λοιπόν μια περιττή ευθύνη; Και δεν πρόκειται για μικρό πράγμα. Είναι καλύτερα να αφήσουν να συνεχιστεί ο γάμος.

Αντέστρεψαν λοιπόν την πολιτική τους΄ ξέχασαν τελείως τον Καρλ Μαρξ, γιατί μέσα σε τρία μόνο χρόνια είδαν ότι επρόκειτο να δημιουργήσει αυτό δυσκολίες και οι άνθρωποι δεν ήταν πρόθυμοι.

Οι άνθρωποι δεν ήταν επίσης πρόθυμοι να αφήσουν την ιδιωτική περιουσία΄ τους την πήραν δια της βίας. Σκότωσαν περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους, για μικρές ατομικές ιδιοκτησίες. Κάποιος είχε ένα μικρό κομμάτι γης, λίγα στρέμματα, κι επειδή επρόκειτο να εθνικοποιηθούν τα πάντα...

Παρόλο που οι άνθρωποι ήταν φτωχοί, εξακολουθούσαν να θέλουν να διατηρήσουν την περιουσία τους. Είχαν τουλάχιστον κάτι΄ και τώρα θα τους έπαιρναν μέσα από τα χέρια τους ακόμη και αυτό. Ελπιζαν ότι θα αποκτήσουν κάτι επιπλέον -γι΄αυτό είχαν κάνει την επανάσταση και αγωνίστηκαν γι΄αυτήν. Τώρα επρόκειτο να τους πάρουν μέσα από τα χέρια τους και αυτό που είχαν. Θα γινόταν ιδιοκτησία του κράτους, θα εθνικοποιείτο...

Και για μικροπράγματα... Κάποιος μπορεί να είχε μερικές κότες ή μια αγελάδα και δεν ήταν πρόθυμος... Γιατί αυτό ήταν όλο κι όλο που είχε. Ενα μικρό σπίτι... Και δεν ήταν πρόθυμος να το εθνικοποιήσουν.

Αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους -σκότωσαν ένα εκατομμύριο ανθρώπους, για να κάνουν όλη τη χώρα να συνειδητοποιήσει ότι έπρεπε να συμβεί η εθνικοποίηση. Ακόμη και αν είχες μόνο μια αγελάδα και δεν την έδινες στο κράτος, είχες τελειώσει.

Και η κυβέρνηση νόμιζε ότι ο κόσμος θα ήταν πρόθυμος να αποχωριστεί... Αλλά έτσι ακριβώς δεν έχουν καταφέρει πάντοτε οι θεωρητικοί μόνον και λογικοί άνθρωποι να καταλάβουν τον άνθρωπο. Δεν εξέτασαν ποτέ την ψυχολογία του.

Ηταν αλήθεια πως ο γάμος δημιουργήθηκε αφότου εμφανίστηκε η ιδιωτική περιουσία΄ την ακολούθησε ο γάμος. Λογικά, καθώς θα διαλυόταν η ιδιωτική περιουσία, θα έπρεπε να εξαφανιστεί ο γάμος. Αλλά δεν καταλαβαίνουν τον ανθρώπινο νου. Καθώς τους έπαιρναν την ιδιοκτησία, οι άνθρωποι άρχισαν να είναι πιο κτητικοί μεταξύ τους, γιατί δεν είχε απομείνει τίποτε άλλο. Η γη τους είχε χαθεί, τα ζώα τους είχαν χαθεί, τα σπίτια τους είχαν χαθεί. Δεν θέλουν τώρα να χάσουν τη σύζυγο ή τον σύζυγο ή τα παιδιά τους. Πήγαινε πολύ αυτό.

Αλλο η λογική... Και αν δεν προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τον άνθρωπο πιο πολύ από ψυχολογική άποψη και λιγότερο από τη λογική άποψη, θα κάνουμε πάντοτε λάθος. Ο Μαρξ αποδείχτηκε πως έκανε λάθος.

Οταν τους πήραν τα πάντα, οι άνθρωποι έμειναν προσηλωμένοι ο ένας στον άλλο περισσότερο, περισσότερο από πριν, γιατί τώρα αυτή ήταν η μόνη τους ιδιοκτησία: μια γυναίκα, ένας σύζυγος, παιδιά... Και ήταν μεγάλο το κενό στη ζωή τους΄ όλη τους η περιουσία είχε χαθεί και τώρα επρόκειτο να εθνικοποιηθεί και η γυναίκα τους. Δεν μπορούσαν να συλλάβουν την ιδέα αυτή, γιατί ο νους τους και η παράδοσή τους έλεγε, ΄΄Είναι πορνεία αυτό.΄΄ Τα παιδιά τους έπρεπε να εθνικοποιηθούν΄ δεν είχαν κάνει την επανάσταση γι΄αυτό το πράγμα.

Τελικά λοιπόν η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αντιστρέψει την πολιτική της΄ διαφορετικά, στο σύνταγμά τους... Στο πρώτο σύνταγμα είχαν διακηρύξει ότι τώρα δεν θα υπάρχει γάμος΄ και δεν πρόβαλε θέμα διαζυγίου. Μέσα σε τρία μόνο χρόνια, χρειάστηκε να το αλλάξουν.

Και στη Ρωσία τότε ο γάμος ήταν αυστηρότερος από οπουδήποτε αλλού. Το διαζύγιο ήταν πιο δύσκολο από οπουδήποτε αλλού, διότι η κυβέρνηση δεν ήθελε περιττές αλλαγές. Αυτό δημιουργεί γραφική εργασία και περισσότερη γραφειοκρατία. Ετσι, η κυβέρνηση θέλει να μένουν οι άνθρωποι μαζί, να μην αλλάζουν συντρόφους χωρίς λόγο. Και το διαζύγιο προκαλεί νομικές υποθέσεις σχετικά με τα παιδιά΄ ποιος θα τα έχει, ο πατέρας ή η μητέρα΄ είναι περιττό το πράγμα.

Η κυβέρνηση σκέφτεται την αποτελεσματικότητα΄ λιγότερη γραφειοκρατία, λιγότερα έγγραφα, και οι άνθρωποι δημιουργούν περιττά έγγραφα, είναι λοιπόν πολύ δύσκολο να πάρεις διαζύγιο.

Και καθώς περνούσε ο καιρός, είδαν ότι δεν υπάρχει τρόπος να κρατήσεις ίσους τους ανθρώπους χωρίς βία. Αλλά τι είδους ουτοπία είναι αυτή που την συντηρείς με τη βία; Και επειδή το κομμουνιστικό κόμμα είχε όλη τη δύναμη, εμφανίστηκε ένα νέο είδος διαίρεσης, η νέα τάξη των γραφειοκρατών: εκείνοι που έχουν εξουσία και εκείνοι που δεν έχουν καμιά εξουσία.

Είναι πολύ δύσκολο να γίνεις μέλος, να αποκτήσεις την ιδιότητα του μέλους του κομμουνιστικού κόμματος στη Ρωσσία, γιατί έτσι μπαίνεις στην ελίτ της εξουσίας. Το κομμουνιστικό κόμμα έφτιαξε και πολλές άλλες ομάδες΄ πρέπει πρώτα να γίνεις μέλος αυτών των ομάδων και πρέπει να σε δοκιμάζουν με κάθε τρόπο. Οταν διαπιστώσουν ότι είσαι πραγματικά αξιόπιστος, απόλυτα αξιόπιστος, έμπιστος, τότε μπορείς να μπεις στο κομμουνιστικό κόμμα. Και το κόμμα δεν αυξάνει τον αριθμό των μελών, γιατί αυτό σημαίνει μοίρασμα της εξουσίας.

Οι άνθρωποι δεν ήταν ποτέ τόσο ανίσχυροι κάτω από το καπιταλιστικό καθεστώς ή κάτω από το φεουδαρχικό καθεστώς. Με τους τσάρους, δεν ήταν τόσο ανίσχυροι. Ηταν δυνατό να γίνει πλούσιος ένας φτωχός άνθρωπος, αν ήταν αρκετά ευφυής. Τώρα δεν είναι τόσο εύκολο. Μπορεί να είσαι ευφυής, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο να μπεις από την ανίσχυρη τάξη στην τάξη που κρατά την εξουσία. Η απόσταση ανάμεσα στις δυο τάξεις είναι πολύ περισσότερη από ό,τι πριν.

Υπάρχει πάντα κινητικότητα στην καπιταλιστική κοινωνία, γιατί δεν υπάρχουν μόνο φτωχοί άνθρωποι και πλούσιοι άνθρωποι, υπάρχει μια μεγάλη μεσαία τάξη και η μεσαία τάξη κινείται συνεχώς. Μερικοί άνθρωποι της μεσαίας τάξης προχωρούν και μπαίνουν στους εξαιρετικά πλούσιους και περισσότεροι άνθρωποι μπαίνουν στην τάξη των φτωχών. Μερικοί φτωχοί άνθρωποι μπαίνουν στη μεσαία τάξη΄ μερικοί πλούσιοι άνθρωποι πέφτουν στη μεσαία τάξη ή μπορεί να πέσουν ακόμη και στη φτωχή τάξη... Υπάρχει κινητικότητα.

Στην κομμουνιστική κοινωνία υπάρχει μια εντελώς στατική κατάσταση. Οι τάξεις έχουν τώρα αποκοπεί τελείως η μια από την άλλη.

Ενώ επρόκειτο να δημιουργήσουν μια αταξική κοινωνία, δημιούργησαν την αυστηρότερη κοινωνία με στατικές τάξεις.

Πρόκειται σχεδόν για επανάληψη του ινδουισμού.

Εκείνο που έκανε ο Μανού πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια το έκαναν και οι κομμουνιστές στην Ρωσσία. Ο Μανού έκανε την ινδουιστική κοινωνία να έχει τέσσερεις τάξεις. Δεν υπάρχει καμιά κινητικότητα. Γεννιέσαι βραχμάνος, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να είσαι βραχμάνος. Και πρόκειται για την πιο υψηλή κοινωνία, την κορυφαία τάξη. Νούμερο δύο είναι οι πολεμιστές, οι βασιλιάδες΄ κσατρίγια. Γεννιέσαι όμως σε εκείνη την κάστα, δεν υπάρχει θέμα να πας εκεί. Τρίτη είναι η τάξη των βαΐσυα, των επιχειρηματιών΄ γεννιέσαι εκεί. Και τέταρτη είναι οι σούντρα, οι παρίες

Γεννιούνται όλοι με την κάστα τους. Γι΄αυτό ακριβώς, μέχρις ότου άρχισε ο χριστιανισμός να προσηλυτίζει πάρα πολλούς ινδουιστές, ιδιαίτερα τους σούντρα, οι οποίοι ήταν έτοιμοι, πολύ πρόθυμοι να γίνουν χριστιανοί, επειδή τουλάχιστον δεν θα ήταν παρίες... Μεταξύ των ινδουιστών, τους σούντρα δεν μπορείς να τους αγγίξεις, και δεν υπάρχει κανείς τρόπος να βγεις από αυτή τη δομή.

Ολη σου τη ζωή πρέπει να μείνεις το ίδιο, όπως παρέμειναν και οι πρόγονοί σου επί πέντε χιλιάδες χρόνια. Επί πέντε χιλιάδες χρόνια υπάρχει μια κατηγοριοποιημένη κοινωνία. Αν είναι κάποιος παπουτσής, η οικογένειά του φτιάχνει παπούτσια εδώ και πέντε χιλιάδες χρόνια. Δεν μπορεί να κάνει καμιά άλλη δουλειά, δεν μπορεί να μπει σε κανένα άλλο επάγγελμα. Δεν επιτρέπεται αυτό.

Οι ινδουιστές δεν ήταν θρησκεία που έκανε προσηλυτισμό, διότι το μεγάλο ερώτημα ήταν, αν προσηλυτίσεις κάποιον, σε ποια τάξη θα βάλεις τον άνθρωπο αυτό; Ο χριστιανισμός είναι θρησκεία που κάνει προσηλυτισμό, επειδή δεν έχει ταξικούς διαχωρισμούς΄ γίνεσαι απλώς χριστιανός. Αν σε προσηλυτίσουν οι καθολικοί, γίνεσαι καθολικός΄ αν σε προσηλυτίσουν οι προτεστάντες, γίνεσαι προτεστάντης.

Στον ινδουισμό όμως δεν γίνεται να σε προσηλυτίσουν για τον απλό λόγο ότι: πού θα σε βάλουν; Οι βραχμάνοι δεν θα σε δεχτούν και δεν θα σου άρεσε να σε βάλουν με τους σούντρα, τους παρίες. Τι νόημα έχει λοιπόν να έρθεις σε μια θρησκεία όπου δεν θα σε αγγίζουν καν; Ούτε καν τη σκιά σου δεν μπορεί να αγγίζει κανείς. Και ο βραχμάνος πρέπει να κάνει μπάνιο, αν πέσει πάνω του η σκιά ενός σούντρα. Ο σούντρα δεν τον άγγιξε, αλλά ούτε και τη σκιά του δεν μπορείς να την αγγίζεις.

Αν και είναι η αρχαιότερη θρησκεία, ο ινδουισμός δεν έχει εξαπλωθεί΄ έχει συρρικνωθεί. Ο βουδισμός εξαπλώθηκε σε όλη την Ασία και έχει ηλικία μόνο εικοσιπέντε αιώνων. Ο ινδουισμός έχει ηλικία τουλάχιστον δέκα χιλιάδων χρόνων, ή και περισσότερο, αλλά δεν μπόρεσε να εξαπλωθεί για τον απλό λόγο ότι η γέννηση είναι καθοριστική Μπορείς να είσαι ινδουιστής μόνο από γεννησιμιού σου, όπως ακριβώς μπορείς να είσαι εβραίος μόνο από γεννησιμιού σου΄ και αυτές είναι οι δυο αρχαιότερες θρησκείες.

Αυτές είναι στην ουσία οι δυο βασικές θρησκείες.

Ο χριστιανισμός και ο μωαμεθανισμός είναι παρακλάδια το ιουδαϊσμού΄ και ο τζαϊνισμός και ο βουδισμός είναι παρακλάδια του ινδουισμού. Ο τζαϊνισμός και ο βουδισμός αποτελούν κι οι δυο εξέγερση της δεύτερης τάξης -των κσατρίγια, των πολεμιστών- διότι εκείνοι είχαν τη δύναμη. Ηταν οι βασιλιάδες, ήταν οι στρατιώτες, είχαν τη δύναμη΄ κι όμως ο βραχμάνος ήταν πιο πάνω από αυτούς. Ηταν φυσικό λοιπόν ότι επρόκειτο να εξεγερθούν αργά ή γρήγορα και πράγματι εξεγέρθηκαν τελικά. Ο Γκωτάμα Βούδας και ο Μαχαβίρα είναι και οι δυο από τη δεύτερη τάξη. Ηθελαν να είναι στην πρώτη τάξη, είχαν αυτοί τη δύναμη, και οι βραχμάνοι δεν είχαν τίποτα: γιατί να είναι εκείνοι η ανώτερη τάξη; Ηταν μια εξέγερση λοιπόν.

Αλλά ήταν παράξενο πράγμα ότι, παρόλο που αυτές οι θρησκείες βγήκαν έξω από τον ινδουιστικό χώρο, μόνο ο βουδισμός μπόρεσε να διαδοθεί σε όλη την Ασία. Ο τζαϊνισμός δεν μπόρεσε να διαδοθεί έξω από την Ινδία. Ο βουδισμός μπόρεσε να διαδοθεί έξω από την Ινδία. Από την Ινδία εξαφανίστηκε, αλλά κατέκτησε όλη την Ασία. Και ο λόγος ήταν ότι, με τον ευσπλαχνικό του ακριβώς νου, ο Γκωτάμα Βούδας επέτρεψε να μπουν οι πάντες στον βουδισμό.

Οι τζαΐνες, παρόλο που είχαν κι εκείνοι εξεγερθεί ενάντια στους βραχμάνους, παρέμειναν με την ίδια νοοτροπία: ότι ήταν ανώτεροι από τις άλλες δυο τάξεις. Ηθελαν να είναι ανώτεροι και από τους βραχμάνους επίσης, αλλά δεν άρχισαν ποτέ να προσηλυτίζουν κανέναν, γιατί, ποιον θα προσηλύτιζαν; Οι βραχμάνοι δεν θα ήταν πρόθυμοι να προσηλυτιστούν΄ ήδη είναι ανώτεροι από όλους. Μόνο οι σούντρα μπορούν να προσηλυτιστούν, γιατί θα ανέβουν στην κλίμακα της αποτίμησης. Αλλά οι τζαΐνες -ο Μαχαβίρα και η ομάδα του- δεν είχαν την ευσπλαχνία να τους συμπεριλάβουν.

Ετσι λοιπόν, ο τζαϊνισμός δεν αποτελεί πλήρη πολιτισμό΄ αναγκάζεται να εξαρτάται από τον ινδουισμό για τα πάντα΄ έχει παραμείνει μια φιλοσοφία μόνο. Κανείς τζαΐνα δεν μπορεί να φτιάχνει παπούτσια΄ κάποιος ινδουιστής σούντρα πρέπει να φτιάχνει τα παπούτσια. Κανείς τζαΐνα δεν μπορεί να καθαρίζει τουαλέτες΄ κάποιος σούντρα πρέπει να κάνει αυτή τη δουλειά.

Παρόλο που εξεγέρθηκαν ενάντια στους βραχμάνους, η εξέγερσή τους ήταν απλώς ενάντια στην ανωτερότητα των βραχμάνων και ήθελαν να είναι οι ίδιοι ανώτεροι από τους βραχμάνους. Δεν ήταν όμως ούτε υπέρ της ανόδου προς τα πάνω των κατώτερων τάξεων.

Και το τελικό αποτέλεσμα ήταν ότι οι τζαΐνες έχουν παραμείνει μια πολύ μικρή θρησκεία, περιορισμένοι σε αριθμούς. Και επειδή έφυγαν από τον ινδουισμό, αντί να ανέβουν πιο ψηλά από τους βραχμάνους, έπεσαν ακόμη και από τη δεύτερη κατηγορία. Επειδή έφυγαν από τον ινδουισμό, δεν ήταν πια κσατρίγυα. Δεν εθεωρούντο πλέον πολεμιστές, και δεν μπορούσαν να είναι, εξαιτίας της μη βίας τους. Eπρεπε να εγκαταλείψουν την ιδέα του πολέμου, έτσι λοιπόν ο μόνος τρόπος ήταν να γίνουν επιχειρηματίες.

Χαμηλότερα μπορείς να πας -κανείς δεν σε εμποδίζει- έτσι λοιπόν αναγκάστηκαν να πάνε από τη δεύτερη τάξη στην τρίτη τάξη και έγιναν όλοι τους επιχειρηματίες. Ετσι, η εξέγερση απέτυχε πολύ άσχημα. Οι τζαΐνες ήθελαν να γίνουν ανώτεροι από την πρώτη τάξη΄ το αποτέλεσμα της επανάστασής τους ήταν να πάνε από τη δεύτερη τάξη στην τρίτη τάξη.

Και είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τους ινδουιστές. Για τη χειρωνακτική τους δουλειά χρειάζονται εργάτες΄ οι ίδιοι δεν μπορούν να δουλέψουν. Κι επειδή έγιναν επιχειρηματίες, σιγά-σιγά οι ινδουιστές βαΐσυα, οι ινδουιστές επιχειρηματίες, και οι τζαΐνα επιχειρηματίες βρέθηκαν πιο κοντά. Ακόμη και γάμοι άρχισαν να συμβαίνουν μεταξύ τους.

Με τον καιρό, χρειάστηκε ακόμη να ζητούν από τους βραχμάνους να κάνουν τη δική τους λατρευτική δουλειά΄ και είχαν χρήματα να τους πληρώσουν. Ετσι οι βραχμάνοι έκαναν τα λατρευτικά καθήκοντα για τους τζαΐνες -οι οποίοι είναι εναντίον του βραχμανισμού, εναντίον του ινδουισμού΄ αναγκάστηκαν όμως να χρησιμοποιούν τους ινδουιστές για τα πάντα.

Τα παπούτσια τους είναι φτιαγμένα από τους σούντρα΄ τις τουαλέτες τους τις καθαρίζουν οι σούντρα. Την ιδιοκτησία τους πρέπει να την προστατεύουν οι κσατρίγυα, γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν να πάρουν σπαθί στα χέρια τους. Δεν μπορούν να σκοτώσουν κι έτσι δεν μπορούν να πολεμήσουν, δεν μπορούν να πάνε στον πόλεμο΄ έχουν τη δύναμη ασφαλείας τους μέσα στην φυλή των πολεμιστών. Και τελικά τους ιερείς τους -οι βραχμάνοι μπήκαν από την πίσω πόρτα ως ιερείς τους.

Ο Μανού δοκίμασε αυτή την ακίνητη κοινωνία -που είναι ακόμη η ίδια- πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια. Ηταν κι εκείνο ένα είδος ουτοπίας, γιατί σκεφτόταν από την άποψη τού ότι δεν θα υπάρχει πάλη των τάξεων με τον τρόπο αυτό.

Την πάλη των τάξεων μπορείς να την αφήσεις με δυο τρόπους. Είτε δεν πρέπει να υπάρχουν καθόλου τάξεις΄ τότε δεν θα υπάρχει πάλη των τάξεων. . . Αυτό ακριβώς κάνει ο κομμουνισμός, αλλά έχει αποτύχει, γιατί εμφανίστηκε μια καινούργια τάξη. Ο άλλος τρόπος είναι να υπάρχει τέτοια διαστρωμάτωση των τάξεων ώστε να μην υπάρχει θέμα να μετακινηθεί ένας άνθρωπος σε κάποια άλλη τάξη. Δεν θα υπάρχει πάλη, έτσι λοιπόν δεν θα υπάρχει ανταγωνισμός. Ο βραχμάνος θα παραμένει βραχμάνος. Θα παραμένει στην κορυφή, δεν έχει σημασία αν είναι φτωχός ή πλούσιος. Ο επιχειρηματίας θα παραμένει επιχειρηματίας. Επειδή είναι απλώς πλούσιος, δεν μπορεί να γίνει βραχμάνος, δεν μπορεί να εξαγοράσει την κάστα. Δεν μπορεί να ανέβει΄ θα παραμείνει τρίτης κατηγορίας, όσο πλούσιος κι αν είναι. Οι σούντρα θα παραμείνουν σούντρα: πρέπει να κάνουν όλη τη βρώμικη δουλειά και δεν μπορούν να μετακινηθούν από εκεί.

Ηταν κι αυτό μια ουτοπία. Η ιδέα ήταν ότι, αν είναι απόλυτα στατικές οι τάξεις, δεν θα υπάρχει καμιά πάλη, κανείς ανταγωνισμός. Κατά ένα τρόπο, ο Μανού πέτυχε περισσότερο από τον Μαρξ, γιατί επί πέντε χιλιάδες χρόνια η ιδέα του εξακολουθεί να εφαρμόζεται και στην Ινδία η ινδουιστική κοινωνία δεν δοκίμασε ποτέ την πάλη των τάξεων. Υπάρχουν οι φτωχοί, υπάρχουν οι πλούσιοι, αλλά δεν είναι αυτό το πραγματικό πρόβλημα για τους ινδουιστές. Το πραγματικό τους πρόβλημα είναι οι τέσσερις εκείνες τάξεις, οι οποίες είναι τελείως στατικές. Αυτό όμως είναι πολύ επικίνδυνο, γιατί εμποδίζεις τους ανθρώπους να προχωρήσουν σε μια κατεύθυνση όπου θα μπορούν να βρουν την εκπλήρωση των δυνατοτήτων τους. Ενας σούντρα μπορεί να αποδειχτεί μεγάλος πολεμιστής, αλλά δεν θα του το επιτρέψουν ποτέ. Ενας βραχμάνος μπορεί να αποδειχτεί μεγάλος βιομήχανος, αλλά δεν μπορεί να κατεβάσει τον εαυτό του.

Γλύτωσε λοιπόν αυτό την κοινωνία από την πάλη των τάξεων, αλλά κατέστρεψε εντελώς το άτομο και τις δυνατότητές του. Καταστράφηκαν οι ιδιοφυείς. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο συμβαίνει και στον κομμουνισμό: το άτομο καταστρέφεται, καταστρέφεται η ευφυΐα του. Δεν μπορεί να προχωρήσει προς τα πάνω, ακόμη κι αν έχει την ικανότητα.

Εχουν γίνει προσπάθειες σε όλο τον κόσμο για τη δημιουργία μιας αρμονικής ανθρώπινης κοινωνίας, αλλά έχουν αποτύχει όλες, για τον απλό λόγο ότι δεν μπήκε κανείς στον κόπο να ρωτήσει γιατί δεν είναι από τη φύση της αρμονική.

Δεν είναι αρμονική, επειδή κάθε ένα άτομο είναι διαιρεμένο μέσα του και τις διαιρέσεις του τις προβάλλει πάνω στην κοινωνία. Κι αν δεν διαλύσουμε τις εσωτερικές διαιρέσεις του ατόμου, δεν υπάρχει δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε αληθινά κάποια ουτοπία και να δημιουργήσουμε μιαν αρμονική κοινωνία μέσα στον κόσμο.

Ο μόνος λοιπόν τρόπος για την ύπαρξη μιας ουτοπίας είναι να μεγαλώσει περισσότερο η συνειδητότητά σου και να μεγαλώνει λιγότερο η έλλειψη συνειδητότητας που έχεις, έτσι ώστε τελικά να έρθει μια στιγμή στη ζωή σου που δεν θα απομένει τίποτα που να είναι ασυνείδητο: είσαι απλώς καθαρή συνειδητότητα. Τότε δεν υπάρχει καμιά διαίρεση.

Και ο άνθρωπος του είδους αυτού, που έχει μόνο συνειδητότητα και τίποτε αντίθετο προς αυτήν, μπορεί να γίνει το υλικό με το οποίο θα δημιουργηθεί μια κοινωνία που δεν θα έχει διαιρέσεις. Με άλλα λόγια, μόνο μια κοινωνία που είναι φωτισμένη αρκετά ώστε να πληροί το αίτημα να είναι αρμονική΄ μια κοινωνία φωτισμένων ανθρώπων, μια κοινωνία σπουδαίων διαλογιστών που έχουν αφήσει τις διαιρέσεις τους.

Αντί να σκεφτόμαστε από την άποψη των επαναστάσεων και της αλλαγής της κοινωνίας, της δομής της, θα πρέπει να σκεφτόμαστε περισσότερο το διαλογισμό και την αλλαγή του ατόμου. Είναι ο μόνος δυνατός τρόπος για να μπορέσουμε να αφήσουμε κάποια μέρα όλες τις διαιρέσεις της κοινωνίας. Πρώτα όμως πρέπει να τις αφήσει το ίδιο το άτομο΄ και αυτό είναι δυνατό.

Είναι σχεδόν σαν την τετράπτυχη διαίρεση με την οποία συνέλαβε την ιδέα της κοινωνίας ο Μανού. Εχεις το συνειδητό, έχεις το ασυνείδητο, έχεις το συλλογικό ασυνείδητο και έχεις το συμπαντικό ασυνείδητο. Αυτές είναι οι τέσσερις διαιρέσεις μέσα σου΄ καθώς προχωρείς βαθύτερα, μπαίνεις σε σκοτεινότερους χώρους. Και ο Μανού διαίρεσε επίσης στα τέσσερα την κοινωνία. Το πιο συνειδητό μέρος είναι ο βραχμάνος΄ πρόκειται για την κορυφή, για το σοφότερο μέρος. Ξεκινά όμως ο Μανού με την κοινωνία.

Οταν πρωτοδιαίρεσε την κοινωνία ο Μανού, κάποιος μπορεί να ήταν άνθρωπος σοφός, δεν είναι όμως απαραίτητο να είναι επίσης σοφοί και οι γιοι κι οι κόρες του, να μπορεί να δημιουργεί τη μια γενιά μετά την άλλη ο σοφός άνθρωπος μόνο σοφούς ανθρώπους΄ είναι ανόητη αυτή η ιδέα. Ετσι λοιπόν, η πρώτη διαίρεση μπορεί να ήταν πολύ ακριβής. Ισως να είχε κατανείμει σωστά τους ανθρώπους: τους συνειδητούς ανθρώπους στην κορυφή, μετά τους λιγότερο συνειδητούς ανθρώπους, μετά τους πιο ασυνείδητους ανθρώπους, μετά τους εντελώς ασυνείδητους ανθρώπους.

Κι αν ο Μανού αποκαλεί ΄΄σούντρα΄΄, παρίες, τους εντελώς ασυνείδητους ανθρώπους, δεν υπάρχει κάτι το κακό εκεί΄ από φιλοσοφική άποψη είναι απόλυτα σωστό. Από πρακτική όμως άποψη έκανε λάθος, γιατί δεν σκέφτηκε ότι δεν θα συνέβαινε πάντα να παράγουν οι ασυνείδητοι άνθρωποι ασυνείδητους ανθρώπους.

Συνέβη να προέρχονται όλοι οι φωτισμένοι άνθρωποι από τη δεύτερη τάξη -δηλαδή από τους πολεμιστές- όχι από τους βραχμάνους, που ήταν η κορυφαία τάξη. Είναι πολύ παράξενο. Ακόμη και οι ενσαρκώσεις των ινδουιστών -ο Ράμα και ο Κρίσνα- ανήκαν όλοι τους στη δεύτερη τάξη΄ δεν ήταν βραχμάνοι. Ο Βούδας και ο Μαχαβίρα δεν ήταν βραχμάνοι.

Ετσι λοιπόν, η τάξη των βραχμάνων δεν παρήγαγε ούτε ένα φωτισμένο άνθρωπο, γιατί άρχισαν να είναι πολύ ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους. Βρίσκονταν στην κορυφή -τι άλλο να θέλεις; Ολοι θα έσκυβαν μπροστά τους΄ ακόμη και ο βασιλιάς έπρεπε να τους αγγίζει στα πόδια. Ηταν οι πιο αγνοί άνθρωποι, δεν είχαν λοιπόν καμιά παρόρμηση να βρουν πιο πολλά΄ αυτό αρκούσε. Ηταν πολύ ικανοποιητικό για το εγώ τους.

Γιατί συνέβη αυτό στους κσατρίγυα, στη δεύτερη τάξη; Ο ίδιος καταλαβαίνω ότι, επειδή ήταν η δεύτερη τάξη, υπήρχε τεράστια παρόρμηση μέσα τους να ξεπεράσουν τους βραχμάνους και ο μόνος τρόπος που μπόρεσαν να βρουν για να ξεπεράσουν τους βραχμάνους ήταν να φωτιστούν. Μόνο τότε θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τους βραχμάνους΄ αλλιώς δεν μπορούσαν.

Οι βραχμάνοι είναι οι πιο μορφωμένοι λόγιοι. Οι κσατρίγυα έπρεπε να επιτύχουν σε κάτι το οποίο είναι ανώτερο από τη μόρφωση και τη λογιότητα. Επρεπε να επιτύχουν σε κάτι που δεν το παίρνεις από τη γέννησή σου, έτσι ώστε να μη μπορούν να το διεκδικούν οι βραχμάνοι. Από τη γέννησή του και μόνο δεν μπορεί κανείς να ισχυρίζεται πως είναι φωτισμένος.

Και συνέβη αυτό μόνον στη δεύτερη τάξη, γιατί είναι μέρος της ανθρώπινης ψυχολογίας ότι, όσο πιο κοντά βρίσκεσαι στην ανώτερη τάξη, τόσο πιο μεγάλη ανταγωνιστικότητα υπάρχει μέσα σου. Οσο πιο μακριά βρίσκεσαι, τόσο λιγότερη ελπίδα έχεις ότι μπορείς να καταφέρεις να ανταγωνιστείς τους βραχμάνους. Ο επιχειρηματίας δεν μπορεί να σκεφτεί πως μπορεί να τους ανταγωνιστεί. Ο σούντρα φυσικά δεν μπορεί καν να φανταστεί ή να ονειρευτεί ότι μπορεί να καταφέρει κάτι. Δεν του επιτρέπουν ούτε καν να διαβάζει΄ δεν του επιτρέπουν να μορφωθεί. Τον κρατούν εντελώς σκλαβωμένο μέσα στην έλλειψη συνειδητότητας, δεν υπάρχει λοιπόν κανένα θέμα να φωτιστεί ένας σούντρα.

Ο επιχειρηματίας έχει έναν άλλο ανταγωνισμό, δηλαδή τα χρήματα. Πρόκειται για οριζόντιο ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρηματιών. Προσπαθεί εκείνος να ανταγωνιστεί, ώστε να έχει περισσότερα χρήματα, και ξέρει ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τους πολεμιστές: ο επιχειρηματίας δεν είναι στρατιώτης. Και δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τον ιερέα, γιατί ο επιχειρηματίας δεν είναι λόγιος.

Και οι βραχμάνοι κράτησαν τον πλήρη έλεγχο όλων των σπουδαίων αρχαίων γραφών και της φιλολογίας. Επρεπε να δίνουν τα βιβλία εκείνα μόνο στα παιδιά τους, στους απόγονούς τους. Και επί χιλιάδες χρόνια τα βιβλία εκείνα δεν ήταν τυπωμένα, παρόλο που το τύπωμα ξεκίνησε από την Κίνα πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια και θα μπορούσε να έχει έρθει στην Ινδία χωρίς καμιά δυσκολία. Οι άνθρωποι θα πρέπει να είχαν επίγνωση΄ πηγαινοέρχονταν στην Κίνα συνεχώς. Αν μπόρεσε να εξαπλωθεί σε όλη την Κίνα ο βουδισμός, είναι αδύνατο να μη μπορούσαν να φέρουν το μηχανισμό και να κατανοήσουν το τύπωμα.

Αλλά οι βραχμάνοι ήταν ενάντιοι στο τύπωμα. Ηταν ενάντιοι ακόμη και στην εκτύπωση των γραφών τους, όταν ήρθαν οι Βρετανοί -πριν από τριακόσια χρόνια- και κατέλαβαν την Ινδία από τους μωαμεθανούς. Ηταν ενάντια στη θέλησή τους το ότι τυπώθηκαν οι γραφές, επειδή φοβόντουσαν ότι, άμα τυπωθούν, θα γίνουν δημόσια περιουσία. Τότε θα μπορεί να τις διαβάζει ο καθένας και θα μπορεί να γίνει λόγιος ο καθένας. Ηθελαν να τις κρατήσουν για τον εαυτό τους, έτσι λοιπόν υπήρχαν μόνον χειρόγραφα αντίγραφα, τα οποία τα κρατούσαν ως οικογενειακή παράδοση: έτσι κάθε οικογένεια έχει το δικό της χειρόγραφο αντίγραφο ορισμένων γραφών. Το μονοπωλούσαν οι βραχμάνοι.

Οι κσατρίγια, η δεύτερη τάξη, προσπάθησαν -και η προσπάθεια αυτή ήταν μεγάλη- να φωτιστούν για να ξεπεράσουν τους βραχμάνους. Εχει όμως μεγάλη σημασία να καταλάβουμε ότι, όταν φωτίστηκαν, έγιναν αδιαίρετοι, η ύπαρξή τους έγινε ένα πράγμα. Και ασφαλώς έγιναν ανώτεροι από κάθε άλλον άνθρωπο που ήταν διαιρεμένος. Δεν υπήρχε ζήτημα ως προς την ανωτερότητά τους.

Ακόμη και οι βραχμάνοι λοιπόν ερχόντουσαν στους φωτισμένους ανθρώπους χωρίς να τους νοιάζει το ότι προέρχονταν από τη δεύτερη τάξη. Ετσι λοιπόν, βραχμάνοι άγγιξαν τα πόδια μη βραχμάνων -κάτι που θα ήταν αλλιώς αδύνατο. Οταν όμως φωτίστηκε ο μη βραχμάνος, τότε ο βραχμάνος ξέρει ότι εκείνα που γνωρίζει ο ίδιος είναι μόνο σαν τους παπαγάλους. Οσα γνωρίζει εκείνος ο άνθρωπος δεν είναι σαν τους παπαγάλους. Δεν είναι λόγιος, είναι πραγματικός γνώστης. Ετσι λοιπόν, εκατοντάδες βραχμάνοι υπήρξαν μαθητές του Βούδα, εκατοντάδες βραχμάνοι υπήρξαν μαθητές του Μαχαβίρα.

Ο κόσμος μπορεί να φτάσει στην αρμονία αν διαδοθεί παντού ο διαλογισμός και οδηγηθούν οι άνθρωποι στη μια συνειδητότητα που υπάρχει μέσα τους. Θα αποτελέσει αυτό μια τελείως διαφορετική διάσταση με την οποία θα δουλέψουν.

Μέχρι τώρα υπήρχε η επανάσταση. Το ζήτημα ήταν η κοινωνία, η δομή της. Απέτυχε κατ΄επανάληψη με διάφορους τρόπους. Θα πρέπει τώρα να υπάρξει το άτομο΄ και όχι η επανάσταση, αλλά ο διαλογισμός, η μεταμόρφωση.

Και δεν είναι τόσο δύσκολο όσο νομίζουν οι άνθρωποι. Μπορεί να χάσουν έξι χρόνια για να πάρουν πτυχίο Μάστερ σε κάποιο παανεπιστήμιο΄ και δεν θα σκεφτούν πως πρόκειται για χάσιμο υπερβολικού χρόνου απλώς για ένα πτυχίο που δεν σημαίνει τίποτα.

Είναι απλώς ζήτημα κατανόησης της αξίας του διαλογισμού. Τότε θα είναι εύκολα δυνατό να γίνουν εκατομμύρια άνθρωποι αδιαίρετοι μέσα τους. Και θα αποτελέσουν την πρώτη ομάδα της ανθρωπότητας που θα γίνει αρμονική. Και η αρμονικότητά τους, η ομορφιά τους, η ευσπλαχνία τους, η αγάπη τους -όλες τους οι ιδιότητες- είναι επόμενο να έχουν απήχηση σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η προσπάθειά μου είναι να κάνω τον διαλογισμό επιστήμη σχεδόν, έτσι ώστε να μην είναι κάτι που να έχει σχέση με τη θρησκεία.

Μπορεί λοιπόν να τον εφαρμόσει ο καθένας΄ είτε είναι ινδουιστής ή χριστιανός ή εβραίος ή μωαμεθανός, δεν έχει σημασία. Ποια είναι η θρησκεία του είναι άσχετο πράγμα΄ μπορεί να κάνει διαλογισμό ανεξάρτητα. Ισως να μην πιστεύει καν σε κάποια θρησκεία, ίσως να είναι άθεος΄ ακόμη κι έτσι μπορεί να διαλογίζεται.

Ο διαλογισμός πρέπει να γίνει σχεδόν σαν πυρκαγιά. Τότε θα υπάρχει κάποια ελπίδα. Και οι άνθρωποι είναι έτοιμοι: διψούν από καιρό για κάτι που θα αλλάξει την όλη υφή της κοινωνίας. Είναι άσχημη έτσι όπως είναι, είναι αηδιαστική. Είναι το πολύ-πολύ ανεκτή. Με κάποιο τρόπο οι άνθρωποι την ανέχονται ως τώρα. Δεν είναι όμως χαρούμενο πράγμα η ανοχή της.

Θα πρέπει να είναι κάτι το εκστατικό.
Θα πρέπει να είναι κάτι το απολαυστικό.
Θα πρέπει να φέρνει έναν χορό στην καρδιά των ανθρώπων.

Και όταν εξαφανιστούν αυτές οι διαιρέσεις μέσα στον άνθρωπο, μπορεί να δει εκείνος ξεκάθαρα το κάθε τι. Δεν είναι ζήτημα να είναι πολυμαθής, είναι ζήτημα της διαύγειάς του. Μπορεί να κοιτάζει κάθε διάσταση, κάθε κατεύθυνση, με τέτοια καθαρότητα, με τέτοια βαθιά ευαισθησία, διορατικότητα, που ίσως να μην είναι πολυμαθής, αλλά η διαύγειά του θα σου δίνει απαντήσεις που δεν μπορούν να δώσουν οι γνώσεις.

Είναι αυτό ένα από τα πιο σπουδαία πράγματα -η ιδέα της ουτοπίας- που ακολουθεί τον άνθρωπο σαν σκιά εδώ και χιλιάδες χρόνια. Κάπως όμως ανακατεύτηκε με την αλλαγή της κοινωνίας΄ δεν κοίταξαν ποτέ το άτομο.

Κανείς δεν έδωσε μεγάλη προσοχή στο άτομο΄ και αυτό αποτελεί τη ριζική αιτία όλων των προβλημάτων. Αλλά επειδή το άτομο δείχνει να είναι πολύ μικρό και η κοινωνία δείχνει πολύ μεγάλη, οι άνθρωποι νομίζουν ότι μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία και τότε θα αλλάξουν και τα άτομα.

Δεν πρόκειται να συμβεί έτσι -γιατί η ΄΄κοινωνία΄΄ είναι απλώς μια λέξη΄ υπάρχουν μόνο τα άτομα, δεν υπάρχει καμιά κοινωνία. Η κοινωνία δεν έχει ψυχή΄ δεν μπορείς να της αλλάξεις τίποτα.
Μπορείς να αλλάξεις μόνο το άτομο, όσο μικρό κι αν φαίνεται να είναι.

Και όταν μάθεις την επιστήμη της αλλαγής του ατόμου, ισχύει το ίδιο για όλα τα άτομα παντού.

Και η αίσθησή μου είναι ότι κάποια μέρα θα φτάσουμε σε μια κοινωνία που θα είναι αρμονική, που θα είναι πολύ καλύτερη από όλες τις ιδέες που παράγουν οι ουτοπιστές εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Η πραγματικότητα θα είναι πολύ πιο όμορφη.
Osho, Light on the Path, Ομιλία #11

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Η ΠΑΡΑΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ

Ερώτηση – Αγαπημένε  Osho, η παρανόηση  είναι φυσική για τον ανθρώπινο νου;

 
Osho:  Μιλαρέπα, η παρανόηση είναι σίγουρα φυσική  για το ανθρώπινο νου. Ο νους είναι μια παρανόηση  και διάμεσου του νου οτιδήποτε καταλαβαίνεις είναι  παρεξήγηση.

Η kατανόηση προκύπτει μόνο όταν ο νους είναι απών, γιατί τελικά τι είναι ο νους;

 - Απλά μια συλλογή από σκέψεις, καμία από τις οποίες δεν είναι η εμπειρία σου. Μέσω αυτής  της οθόνης από  συλλεγμένες  σκέψεις, ό, τι βλέπεις  το ερμηνεύεις. Ποτέ δεν βλέπεις  αυτό που  υπάρχει, βλέπεις  μόνο ό, τι το μυαλό σου  μπορεί να ερμηνεύσει. Και όλες οι ερμηνείες είναι παρερμηνείες. Όταν δεν υπάρχει ερμηνεία, βλέπεις  απλώς το γεγονός, την  αλήθεια ... αυτό που είναι. Τότε ο νους  δεν στρεβλώνει, δεν χρωματίζει,  δεν το ερμηνεύει .  Δεν  φυλακίζεσαι  στο νου, είσαι  απλά ένα άνοιγμα, ένας καθρέφτης που αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα όπως είναι.
Ποιές είναι οι διαφορές στον κόσμο μεταξύ των ανθρώπων; Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός χριστιανού και ενός  ινδουιστή, ή ενός  βουδιστή  και ενός  Μωαμεθανού;  Κανείς δεν γεννιέται ως Βουδιστής ή Χριστιανός ή ινδουιστής.  Οι διαφορές είναι μόνο στο νου και δεν φέρνεις  το νου  μαζί σου  όταν γεννιέσαι. Είναι προϊόν εκπαίδευσης.. Ο νους σου δημιουργείται  από την κοινωνία στην οποία γεννιέσαι., σύμφωνα με τα δικά της πρότυπα και  σκοπούς.  Δεν είναι για σένα, αλλά για την κοινωνία, για το κράτος, για την εκκλησία. Ο νους  σου είναι ένας σκλάβος. Όποιος τον έχει δημιουργήσει τον  έχει προγραμματίσει  για τους δικούς του  σκοπούς - για να σε  εκμεταλλεύεται.  Κάθε έθνος γεμίζει το μυαλό σου  με την εθνικότητα. Κάθε θρησκεία γεμίζει το μυαλό σου με την ιδέα ότι ακόμη και να πεθάνεις   για τη θρησκεία σου  είναι η μεγαλύτερη αρετή ή να σκοτώσεις  για τη θρησκεία σου  δεν είναι μια αμαρτία. Όλες αυτές οι θρησκείες, όλα αυτά τα  έθνη, αυτές οι πολιτικές, κοινωνικές και  θρησκευτικές ιδεολογίες, αντικρούονται,  παλεύουν. Ο άνθρωπος δεν έχει κάνει πάνω στη γη τίποτα άλλο , εκτός από το να πολεμάει ή να προετοιμάζεται για πόλεμο.. Υπάρχουν μόνο δύο περίοδοι στην ιστορία : η μία είναι η προετοιμασία για πόλεμο, και η άλλη  είναι ο  ίδιος ο πόλεμος. Ο άνθρωπος δεν έχει γνωρίσει ποτέ την ειρήνη.  Ο Δάσκαλός μου της  ιστορίας  στο γυμνάσιο τα έχασε , όταν του είπα αυτό, γιατί μιλούσε για περιόδους ειρήνης, όταν δεν υπάρχει πόλεμος  και διαιρούσε την  ιστορία  σε περιόδους πολέμου και σε περιόδους ειρήνης. Του είπα, "δεν μπορώ να συμφωνήσω μαζί σας γιατί τι  άλλο κάνετε στον  καιρό της ειρήνης σας,  από το να  προετοιμάζεστε  για τον επόμενο πόλεμο»;   Ήταν ένας πολύ συμπαθητικός τζέντλεμαν και  ως εκ τούτου  δεν θύμωσε . Για μια στιγμή έμεινε σιωπηλός  και μετά είπε, "Ίσως έχετε δίκιο. Ολόκληρη η ζωή μου διαιρώ την  ιστορία σε αυτές τις δύο περιόδους ... αλλά φαίνεται να το βλέπετε πιο  σωστά, γιατί αν υπάρχει μια περίοδος ειρήνης, από  που προέρχεται ο πόλεμος ; "
Τη  μέρα που θα έχουμε ειρήνη, τότε δεν θα υπάρξει πια  πόλεμος. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχουμε γνωρίσει την  ειρήνη. Ποιος είναι ο λόγος για όλες  αυτές  τις  συγκρούσεις  και τον πόλεμο και τη βία , τις δολοφονίες και τις σφαγές; Ο νους ! Ο κόσμος θα γνωρίζει την ειρήνη μόνο όταν έχουμε μάθει πώς να προχωρήσουμε πέρα από το νου. Τότε δεν θα είσαι Χριστιανός, Ινδός,  Κινέζος και  κομμουνιστής. Τότε θα είναι απλά ένα ανθρώπινο ον. Σ’ αυτή την απόλυτη καθαρότητα της  ανθρωπινότητας, ο κόσμος θα μάθει ακριβώς τι είναι η ειρήνη .
Ο νους  καθαυτός   δεν είναι τίποτα άλλο από   παρεξήγηση. Αν θέλεις  πραγματικά να κατανοήσεις , απαλλάξου  από την  τυραννία του νου. Αλλά οι άνθρωποι κάνουν ακριβώς το αντίθετο: στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν ενισχύουν το νου τους.  Νομίζουν ότι ένας  ισχυρότερος  νους – περισσότερο πλούσιος, περισσότερο εκπαιδευμένος, πιο μορφωμένος - θα είναι σε θέση να κατανοήσει.  Έχω δει τους πιο μορφωμένους ανθρώπους, αλλά ο Χριστιανισμός τους παραμένει εκεί, ο Ινδουισμός τους παραμένει εκεί. Ακόμα και οι πολύ υψηλού μορφωτικού επιπέδου παραμένουν  δεισιδαίμονες ... και η παρανόηση τους γίνεται ακόμα πιο βαθιά. Τώρα έχουν πιο εκλεπτυσμένα  επιχειρήματα για υπερασπιστούν την παρανόηση τους.

Ένα μεγάλος  Χριστιανός ιεραπόστολος, ο Stanley Jones συχνά έμενε  μαζί μου. Με είχε αγαπήσει. . Ήταν ένας παγκοσμίου φήμης  ηλικιωμένος  ιεραπόστολος, πολύ μορφωμένος, πολύ εκλεπτυσμένος και ραφινάτος. . Όμως, τον ρώτησα μια μέρα, «Το μόνο πράγμα που με προβληματίζει είναι ότι με τόσο πολλές πληροφορίες και τόσο πολύ επιτήδευση, είστε ακόμα ένας Χριστιανός, δεν έχετε ακόμη γίνει μόνο ανθρώπινος. Κατά βάθος  εξακολουθείτε  να πιστεύετε  ότι ο Χριστιανισμός είναι η μόνη αληθινή θρησκεία, ότι όλες οι άλλες θρησκείες είναι έτσι κι έτσι ... μπορεί να είναι μακρινή ηχώ της αλήθειας, αλλά ο Χριστιανισμός έχει το μονοπώλιο της αλήθειας.
"Ακόμα και με την κατανόησή σας που δεν είστε σε θέση να δείτε  ότι ο Ιησούς Χριστός δεν μπορεί να συγκριθεί με τον  Gautam Βούδα. Ο Ιησούς Χριστός παραμένει ένας Εβραίος, πεθαίνει ως   Εβραίος. Δεν είχε ιδέα ότι η σταύρωση του θα γίνει η αρχή μιας νέας θρησκείας. Ποτέ δεν σκέφτηκε πέρα ​​από τα όρια της εβραϊκής σκέψης. Ο Gautam Βούδας ήταν ένας επαναστάτης. Γεννήθηκε Ινδός, αλλά απαρνήθηκε τον Ινδουισμό. Με την αποκήρυξη του  Ινδουισμού , απαρνήθηκε το σύνολο της Ινδουιστικής σκέψης που είχε κληρονομήσει.  Έγινε καθαρός και αγνός, απλά ένα παιδί ξανά. Αυτό τον κάνει ένα εντελώς μοναδικό και διαφορετικό πρόσωπο  από ό, τι όλα τα άλλα θρησκευτικά  υποκείμενα. "
Ο Stanley Jones μου είπε, "Κάθε φορά που υποστηρίζεις κάτι , επιχειρηματολογείς  σωστά ! Αλλά υπάρχουν και λόγοι που δεν μπορούν να διαλυθούν από το επιχείρημα."
Είπα, "Τι είδους λόγοι;"
Είπε, "δεν μπορώ να σας αντικρούσω  λογικά στο σημείο αυτό, αλλά κατά βάθος   δεν μπορώ να βάλω οποιονδήποτε επάνω από τον Ιησού Χριστό."
Είπα, "Αυτό ακριβώς είναι αυτό που αποκαλώ νου. Δεν έχετε κανένα επιχείρημα, αλλά ακόμα έχετε ένα τόσο βαθύ προγραμματισμό  ... Μ ‘αυτό  τον προγραμματισμό δεν μπορείτε να δείτε τον κόσμο γύρω σας με ανοιχτή ματιά, χωρίς προκαταλήψεις, αμερόληπτα.
"Συνεχίζετε να  επιχειρηματολογείτε  έναντι των άλλων θρησκειών, χωρίς καμία δυσκολία. Βρίσκετε  δεισιδαιμονίες σε Ινδουιστές, σε Μωαμεθανούς, σε Τζαϊνιστές, σε Βουδιστές, αλλά δεν σας έχω ακούσει ποτέ να μιλάτε  για τις δεισιδαιμονίες των χριστιανών. Εννοείτε ότι δεν  έχουν καθόλου προλήψεις;  Ή μήπως είναι απλώς ότι ο νους  σας δεν μπορεί να συλλάβει αυτό γιατί έχει δημιουργηθεί από χριστιανούς; Στα  Χριστιανικά κολέγια, στην θεολογική εκπαίδευση, ο  νους  σας έχει γεμίσει εντελώς με τις χριστιανικές ιδέες, και νομίζετε ότι είναι  ο δικός σας νους.  Στην πραγματικότητα, σας χρησιμοποιούν. "

Αλλά αυτή είναι η κατάσταση. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι ένας μεγαλύτερος νους  για να κατανοήσουν.  Θέλω να το δείς  ξεκάθαρα : χρειάζεσαι  μη-νου, αν θέλεις  να καταλάβεις. Χρειάζεσαι μόνο ένα διαλογιστικά  σιωπηλό  χώρο.

Πηγή - Osho βιβλίο "Το  Μεγάλο Προσκύνημα: Από το Εδώ στο  Εδώ"

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Ο ΟΣΣΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ


 
 

  
 




 
Ο Κρισναμούρτι έχει δίκιο όταν λέει ότι δεν είναι απαραίτητος κανένας Δάσκαλος.
Ναι, μια μέρα θα γνωρίσετε  επίσης ότι δεν είναι απαραίτητος κανένας   Δάσκαλος, αλλά θα το μάθετε μόνο όταν κάποιος σας έχει ξυπνήσει ή έχετε  ξυπνήσει με την παρουσία κάποιου. Τότε θα ξέρετε, θα πείτε ο «Κρισναμούρτι έχει δίκιο». Αλλά αν ακούσετε τον Κρισναμούρτι αυτή τη στιγμή και πιστέψετε  ότι δεν απαιτείται κανείς Δάσκαλος, ποτέ δεν θα φθάσετε  να γνωρίσετε  ότι Κρισναμούρτι έχει δίκιο. Θα παραμείνετε κοιμισμένοι.
  Ο Κρισναμούρτι συνεχίζει λέγοντας ότι δεν υπάρχει καμία ανάγκη να κάνετε  τίποτε. Στην πραγματικότητα, ένα  πρώτης τάξεως νους δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα. Μόνο με την σωστή παρατήρηση, με την καθαρή κατανόηση, το άτομο επιτυγχάνει. Αλλά πού να βρεθεί  ένας πρώτης τάξεως νους ; Είναι πολύ σπάνιο. Εκτός από την περίπτωση που ένας σαν τον Κρισναμούρτι έρχεται να ακούσει τον Κρισναμούρτι, δεν θα συμβεί. Αλλά γιατί θα πρέπει κάποιος σαν τον Κρισναμούρτι να πάει να ακούσει τον Κρισναμούρτι; Είναι παράλογο. Δεν έχει κανένα νόημα. Ένας άνθρωπος που έχει αυτού του είδους την οξυδέρκεια μπορεί να  ξυπνήσει  απλά ακούγοντας το τραγούδι ενός πουλιού, μόνο με το θρόισμα του αέρα μέσα από τα  δέντρα, απλά ακούγοντας τον ήχο του νερού που ρέει - αυτό είναι αρκετό, γιατί παντού το Θείο μιλάει. Αν είστε συνειδητός, σε οτιδήποτε ακούτε, αναγνωρίζετε το Θείο.

Ο Τζ. Κρισναμούρτι είναι πολύ διαφορετικός  στις αναλύσεις του. Στην αρχή των συζητήσεων είναι πάντα πολύ λογικός, πολύ ορθολογιστής. Μετά , σιγά-σιγά σας οδηγεί πέρα από το νου.
Η αλήθεια Είναι !   Δεν είναι ένα θέμα της επιλογής σας! Δεν έχει σημασία αν σας  αρέσει ή όχι. Μπορείτε να επιλέξετε τα ψέματα, αλλά δεν μπορείτε να επιλέξετε την αλήθεια – η αλήθεια απλά είναι . Γι 'αυτό Κρισναμούρτι επιμένει τόσο πολύ στην χωρίς επιλογές συνειδητότητα. Η αλήθεια είναι ήδη εκεί! Δεν έχει τίποτε να κάνει με την επιλογή σας, τις προτιμήσεις τις  αντιπάθειες.
  Θα πρέπει να γίνετε  πιο προσεκτικοί σχετικά με τις σκέψεις, τα όνειρα, τις  αναμνήσεις, που στροβιλίζονται γύρω σας. Θα πρέπει να επικεντρωθείτε περισσότερο στις σκέψεις. Οι σκέψεις είναι τα αντικείμενα και θα πρέπει να τα συνειδητοποιήσετε. Αυτή είναι η πρώτη συνειδητοποίηση. Ο Κρισναμούρτι μιλάει για αυτό, που ο ίδιος αποκαλεί  συνειδητότητα χωρίς επιλογή («choiceless awareness»). Μην επιλέξετε. Μην κρίνετε οποιαδήποτε σκέψη περνά από το νου, απλά παρατηρείστε οτιδήποτε κινείται. Αν συνεχίσετε την ουδέτερη παρατήρηση , μια μέρα, οι σκέψεις δεν θα κινούνται τόσο γρήγορα. Η ταχύτητά τους θα επιβραδυνθεί. Στη συνέχεια, κάποια στιγμή, θα αρχίσουν να εμφανίζονται  κενά: μια σκέψη φεύγει  και μια άλλη δεν εμφανίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια, μετά από λίγο καιρό, οι σκέψεις απλά εξαφανίζονται για ώρες ... και ο δρόμος είναι απλώς άδειος από  κυκλοφορία.
Ο  Κρισναμούρτι έχει δίκιο όταν ξανά και ξανά τονίζει την μη επιλογή. Αυτή είναι και η γεύση του Ζεν.


Η   παρατήρηση μου είναι αυτή: ότι Κρισναμούρτι είναι περιτριγυρισμένος από τους  πιο εγωιστές ανθρώπους του κόσμου, και ο λόγος είναι επειδή εκεί υπάρχει ένα ασφαλές μέρος – όπου δεν χρειάζεται να παραδοθούν, δεν χρειάζεται να πέσει το εγώ τους, δεν χρειάζεται να ακολουθήσουν  κανέναν. Το εγώ σας αισθάνεται πολύ ενισχυμένο καθώς του δίνονται πολλές εκλογικεύσεις, που το προστατεύουν.
- Ο Τζ.Κρισναμούρτι υπήρξε  πολύ σοβαρός - δεν νομίζω ότι  χαμογέλασε ποτέ. Έζησε ενενήντα χρόνια. Η φήμη του άρχισε πολύ νωρίς, στα δεκατρία του  χρόνια. Έτσι είχε πραγματικά μια μεγάλης διάρκειας ζωή, γεμάτη   εργασία και απογοητεύσεις. Ακόμα και τα πιο κοντινά του πρόσωπα  τον πρόδωσαν. Ολόκληρη η ζωή του μοιάζει να είναι απλώς μια σειρά από προδοσίες, και εκείνοι που παρέμειναν πιστοί δεν  κατάφεραν  να καταλάβουν  τι έλεγε. Τον άκουσαν  για μισό αιώνα, αλλά δεν μπόρεσαν να διασχίσουν τα πυκνά τα μυαλά τους και να προσεγγίσουν την ύπαρξή τους. Και κάθε μέρα ... αν δει κανείς τη ζωή του, στην αρχή ήταν πολύ ελπιδοφόρα,  πολύ αισιόδοξος  ότι ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει, ότι ένας νέος άνθρωπος μπορεί να εμφανιστεί . Αλλά σιγά-σιγά, αυτή η ελπίδα χάθηκε, αυτός ο ενθουσιασμός διαλύθηκε. Και όσο μεγάλωνε τόσο γινόταν πιο θλιμμένος.
Ο Τζ. Κρισναμούρτι μιλάει με αφηρημένες έννοιες. Η όλη προσέγγισή του φαίνεται να είναι νοητική, σαν να πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο το μυαλό. Το σώμα δεν χρειάζεται να συμμετέχει  σ’ αυτήν, τα συναισθήματα δεν πρέπει να εμπλέκονται σ’ αυτήν: μόνο ο αφηρημένος νους, σαν ο Θεός (Brahman)να είναι ένα μαθηματικό πρόβλημα. Δεν είναι, είναι ένα οργανικό πρόβλημα.

Ακούγοντας τον Κρισναμούρτι ακούτε τον νου – τον καθαρότερο νου. Θα αισθανθείτε καλά. Ακούγοντας, θα νιώσετε ότι κατανοείτε. Ακούγοντας, θα νιώσετε ότι φτάνετε κάπου . Αλλά στην πραγματικότητα μαθαίνετε μόνο νέες λέξεις. Θα μάθετε τη λέξη «επίγνωση» - και όχι την  ίδια την επίγνωση. Θα μάθετε την φράση «χωρίς επιλογή» - και όχι την μη επιλογή . Και θα συνεχίσετε  να κινείστε  μέσα στο νου και  θα γίνετε μόνο νους , ένα εγκεφαλικό κέντρο. Τα συναισθήματά σας δεν θα έχουν αγγιχτεί. Το σώμα σας θα  παραμένει αμέτοχο. Μόνο το μυαλό σας εμπλέκεται. Αυτός είναι ο λόγος που ο Κρισναμούρτι υπήρξε μια αποτυχία. Ο  ίδιος είναι φωτισμένος, αλλά απέτυχε να φωτίσει τους άλλους. Όλη του η ζωή εργάζεται με το νου και ενώ οτιδήποτε λέει είναι αλήθεια, εντούτοις δεν μπορεί να εφαρμοστεί γιατί δεν είστε μόνο ο νους : είστε πολύ περισσότερο. Και αυτό το "πολύ περισσότερο" πρέπει να μεταμορφωθεί με νου. Πρέπει να μεταμορφωθείτε  στην ολότητά σας.
 
Ο Κρισναμούρτι μιλάει με πολύ έξυπνο τρόπο. Προσέξτε , δεν λέω λογικό, αλλά έξυπνο. Αναλύει οποιοδήποτε πρόβλημα, όσο βαθιά είναι ανθρωπίνως δυνατό. Αλλά αυτός δεν είναι καν φιλόσοφος.  Όλες του οι  ομιλίες  είναι ακριβώς όπως το ξερίζωμα  ζιζανίων  από τον κήπο. Καταστρέφει τα προβλήματά σας μέσω της ανάλυσής του. Δεν σας δίνει τίποτα! Απομακρύνει απλά όλα αυτά που ζαλίζουν το μυαλό σας. Για μια στιγμή είστε εντελώς χαμένοι - και σ’ αυτήν ακριβώς τη στιγμή μπορείτε να δείτε την πραγματικότητά του. Η εμπειρία του αρχίζει να ρέει μέσα σας. Οι άνθρωποι συνήθως χάνουν αυτή την ευκαιρία…
 Ο Κρισναμούρτι έχει τον τρόπο του, και είμαι χαρούμενος που υπάρχει στον κόσμο. Είναι στο άλλο άκρο. Όταν  θα  φύγει, θα μου λείψει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στον κόσμο. Αλλά μπορώ να καταλάβω την ερώτησή σας, Henk Faassen. Αυτό δεν είναι το μόνο ερώτημα. Έχετε ερωτήσει  πολλά περισσότερα για το ίδιο πράγμα. Φαίνεται ότι να σας έχει πληγώσει βαθιά ότι άσκησα κριτική στον Κρισναμούρτι. Δεν με έχετε ακόμη καταλάβει. Αυτός είναι ο τρόπος μου να υποβάλω τον σεβασμό μου! Αυτός είναι ο τρόπος μου να δηλώσω ότι  υπάρχει άλλο ένα φωτισμένο πρόσωπο στον κόσμο.
Εάν η ορχήστρα μου δεν σας ταιριάζει, τότε η μόνη εναλλακτική δυνατότητα είναι το σόλο φλάουτο που παίζει ο Κρισναμούρτι. Δεν υπάρχει κανένας άλλος, κανένα τρίτο πρόσωπο που μπορεί να σας βοηθήσει . Ο Κρισναμούρτι είναι υποχρεωμένος να μου ασκήσει  κριτική. Μπορώ να το καταλάβω. Η σκοπιά του είναι απλή και σαφής, η δική μου άποψη μου είναι λίγο πιο ασαφής. Μερικές φορές, θα τον εκτιμώ παρά πολύ, γιατί θα ήθελα να γίνει επίσης μέρος της ορχήστρας μου. Και μερικές φορές θα τον επικρίνω, επειδή η δική μου προτίμηση δεν δεν είναι για σόλο  φλάουτα.
  Μόλις χθες το βράδυ έλαβα το τελευταίο βιβλίο του Τζ.Κρισναμούρτι , στο οποίο δεν μιλάει σε κανέναν - μιλάει μόνο στον εαυτό του. Οι λέξεις καταγράφηκαν, αλλά δεν υπήρχε ακροατήριο, και ίσως σε αυτό το βιβλίο έρχεται πιο κοντά στην αλήθεια από ό, τι σε οποιαδήποτε από τα άλλα βιβλία του. Το κοινό είναι ένας περιορισμός. Αυτό υπήρξε και η δική μου  εμπειρία . Εάν μιλάω με τους δικούς μου ανθρώπους , τότε δεν υπάρχει κανένας περιορισμός. Τότε δεν νιώθω ότι την ανάγκη να πω ή να μην πω κάτι. Τότε απλά μιλάω  σαν να μιλώ στον εαυτό μου. Όταν μιλώ με τους ανθρώπους που δεν με γνωρίζουν, που δεν με καταλαβαίνουν - άλλωστε αυτοί συχνότερα με παρεξηγούν - υπάρχει ένα μεγάλος περιορισμός. Τότε , δεν μπορώ να μιλήσω ελεύθερα. Τα ίδια τους τα πρόσωπα,  τα μάτια τους, οι χειρονομίες τους δεν μου επιτρέπουν να πω κάτι που μπορεί να τους πληγώσει.

  Όταν λέω ότι ο Κρισναμούρτι μπορεί να θυμώσει, δεν εννοώ, Henk, ότι μπορεί να θυμώσει όπως θυμώνεις εσύ. Ο θυμός του είναι από συμπόνια. Η κατάσταση αυτή είναι απίστευτη! Θέλει να βοηθήσει αυτή την κυρία και ο ίδιος αισθάνεται τόσο ανήμπορος. Προσπαθεί με όλους τους τρόπους. Το μήνυμά του είναι πολύ απλό, μοναδικό, μονοδιάστατο. Για πενήντα χρόνια συνέχισε να λέει μόνο μια λέξη. Στην ουσία όλη τη διδασκαλία του μπορεί να εκτυπωθεί στη μία πλευρά μιας καρτ-ποστάλ. Έλεγε τα ίδια με  κάθε δυνατό τρόπο, που μπορεί κανείς να εφεύρει, αλλά πολιορκούσε πάντα την ίδια ακρόπολη από το βορρά, από το νότο, από τα δυτικά και  από την ανατολή. Και οι άνθρωποι ακόμα  πηγαίνουν να τον ακούσουν  και συνεχίζουν να κάνουν τις ίδιες παλιές ανόητες ερωτήσεις.
Σίγουρα θυμώνει. Και όταν ένας άνθρωπος σαν τον Κρισναμούρτι θυμώνει, είναι καθαρός  θυμός. Πολλοί στην Ινδία έχουν νιώσει πολύ απογοητευμένοι με Κρισναμούρτι γιατί θυμώνει. Έχουν μια ορισμένη πεποίθηση ότι ένας Βούδας δεν θα πρέπει να θυμώνει. Έχουν προκαταλήψεις . Και όταν βλέπουν ότι ο Κρισναμούρτι μπορεί να θυμώσει απογοητεύονται, και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ακόμα φωτιστεί».
 
Ο J. Κρισναμούρτι δεν έχει λάβει ένα βραβείο Νόμπελ - και αυτός είναι ένας από τους σπάνιους ανθρώπους, αυτά τους λίγους  Βούδες, που αποτελούν τα πραγματικά θεμέλια για  την  παγκόσμια ειρήνη. Και η Μητέρα Τερέζα έλαβε το βραβείο Νόμπελ για την παγκόσμια ειρήνη. Τώρα, δεν καταλαβαίνω τι έχει κάνει για την παγκόσμια ειρήνη! Ο Γεώργιος Γκουρτζίεφ δεν έλαβε ένα βραβείο Νόμπελ, και εργαζόταν σκληρά για να μετατρέψει το εσωτερικό πυρήνα των ανθρώπων. Ο Raman Maharshi δεν έλαβε το βραβείο Νόμπελ - επειδή η εργασία τους είναι αόρατη: το έργο τους υπήρξε η αύξηση της συνειδητότητας των ανθρώπων. Όταν δίνετε  ψωμί στους ανθρώπους, αυτό  είναι ορατό, όταν φέρνετε τα ρούχα, φάρμακα  στους ανθρώπους είναι επίσης ορατό. Όταν όμως φέρνετε τον  Θεό στους ανθρώπους, είναι απολύτως αόρατο.
  Το μονοπάτι της επιβεβαίωσης   φαίνεται να είναι η οδός της  μεγάλης προσπάθειας: κάποιος πρέπει να καταβάλει υπερπροσπάθειες,  να ξεπεράσει τα όριά του,  να διακινδυνεύσει τα πάντα, για να  φτάσει τον Θεό. Στη σύγχρονη εποχή, ο Γκουρτζίεφ και ο Ραμακρίσνα, ακολούθησαν τον καταφατικό   δρόμο , την « VIA AFFIRMATIVA». Ο άλλος δρόμος είναι η αρνητική οδός  η «Via NEGATIVA», μέσω της άρνησης, μέσα από το «όχι». Ο Λάο Τσου, ο Βούδας, ο Nagarjuna - ακολούθησαν το δρόμο της άρνησης. Στη σύγχρονη εποχή, ο Ramana Maharshi, και ο J. Krishnamurti - ακολουθούν επίσης τη διαδρομή του «όχι».
 Ο   Κρισναμούρτι είναι η πιο αγνή μαρτυρία της αρνητικής πορείας, τόσο καθαρής  όσο του Λάο Τσου, τόσο αγνής όσο του  Ashtavakra. Μια πολύ καθαρή δήλωση, αλλά οι καθαρές  δηλώσεις έχουν γίνει πολύ δύσκολες, επειδή δεν μπορείτε να τις καταλάβετε . Έτσι παρεξηγήθηκε . Μπορείτε να παρανοούν παρά μόνο αυτούς. Έτσι έχει παρεξηγηθεί. Είναι ο  πιο παρεξηγημένος άνθρωπος. Κανείς δεν τον καταλαβαίνει, ούτε καν εκείνοι που λένε ότι τον ακολουθούν. Αυτοί επίσης, δεν μπορούν να καταλάβουν, γιατί  λέει «Δεν επιτρέπεται να ακολουθείς. Δεν θα πρέπει να γίνεστε  μιμητές. " Και έχουν γίνει μιμητές. Λέει «Δεν μπορείτε να μάθετε από μένα». Και έχουν μάθει από αυτόν. Γι 'αυτό μερικές  χτυπά το ίδιο του το κεφάλι…

 Ο Κρισναμούρτι έπεσε στα χέρια μιας πολύ φανατικής ομάδας – των Θεοσοφιστών. Ήταν μια νέα θρησκεία. Κάθε φορά που μια θρησκεία είναι νέα, είναι πολύ φανατική. Σιγά σιγά  χαλαρώνει, συμβιβάζεται  και γίνεται απλά ένα κοινωνικό φαινόμενο. Τότε δεν είναι πλέον θρησκεία. Η Θεοσοφία ήταν μόλις στο ξεκίνημά της, και ο Κρισναμούρτι ήταν μόλις εννέα ετών, όταν έπεσε στα χέρια αυτών των φανατικών. Προσπάθησαν σκληρά. Δεν επέτρεπαν στον  Κρισναμούρτι να συναντηθεί  και να αναμειγνύεται με συνηθισμένο παιδιά, επειδή είχαν ως στόχο να τον κάνουν Παγκόσμιο Δάσκαλο, Τζαγκαντ γκουρού JAGADGURU. Έπρεπε να γίνει ο επόμενος Βούδας. Έπρεπε να γίνει η ενσάρκωση του Μαϊτρέγια.
Δεν του επιτρεπόταν  να κυκλοφορεί  με οποιοδήποτε κορίτσι, γιατί θα μπορούσε να ερωτευθεί   και το όλα τα  όνειρα των  Θεοσοφιστών  θα μπορούσαν να καταρρεύσουν. Ήταν συνεχώς υπό παρακολούθηση. Δεν του επιτρεπόταν  να κυκλοφορεί μόνος .  Κάποιος ήταν πάντα μαζί του, επιβλέποντάς τον. Και αναγκάστηκε να ακολουθεί  πολύ αυστηρούς κανόνες: στις τρεις το πρωί έπρεπε να σηκώνεται  και να κάνει ένα κρύο μπάνιο. Και στη συνέχεια είχε να μάθει σανσκριτικά και αναγκάστηκε να μάθει γαλλικά, αγγλικά και είχε να μάθει λατινικά και ελληνικά - επειδή ένας Παγκόσμιος Δάσκαλος θα πρέπει να είναι πολύ καλλιεργημένος, μορφωμένος. Μόλις εννέα ετών παιδί!
Όταν ήταν δώδεκα χρονών, άρχισαν να τον πιέζουν να γράψει ένα βιβλίο. Τώρα τι μπορεί ένα δωδεκάχρονο παιδί να γράψει ; Στην πραγματικότητα, ο δάσκαλός του, ο Leadbeater, το έγραψε στο όνομά του. Ο  Κρισναμούρτι έγραφε καθ’υπαγόρευση και Leadbeater το διόρθωσε  και να το τελειοποίησε . Το βιβλίο εξακολουθεί να υπάρχει. Ένα όμορφο βιβλίο, αλλά δεν μπορείτε να το περιμένετε από ένα αγοράκι μόλις δώδεκα ετών.  Δεν είναι δικό του. Ακόμα και ο Κρισναμούρτι δεν μπορεί να το θυμηθεί. Όταν ερωτήθηκε σχετικά είχε πει, «δεν θυμάμαι πότε  το έγραψα.  Δεν θυμάμαι καθόλου πώς δημιουργήθηκε" . 
 Και ήταν ανοησίες - απόκρυφες ανοησίες: «Στα όνειρά του, πηγαίνει στον έβδομο ουρανό, και ο ίδιος ο Θεός τον διδάσκει." Και ήταν μόλις δώδεκα χρονών παιδί - πολύ ευάλωτο, τρυφερό ,δεκτικό. Έπρεπε να εμπιστευθεί.  Και αυτοί οι άνθρωποι ήταν παγκοσμίου φήμης. Είχαν μεγάλα ονόματα. Και το κίνημα ήταν πραγματικά μεγάλο σε  όλο τον κόσμο. Χιλιάδες και χιλιάδες κέντρα άνοιξαν σε ολόκληρο τον πλανήτη.  Ένα μόλις δωδεκάχρονο αγόρι είχε γίνει παγκοσμίως διάσημη προσωπικότητα. Όπου πήγαινε, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονταν για να το τον δούν.
Αν δει κανείς τις φωτογραφίες ,θα  αισθανθεί οίκτο γι 'αυτόν, συμπόνια.   Ήταν συνεχώς σε ένα κλουβί. Και ήταν φυσικό, νομίζω ότι μπορούσε να είχε συμβεί σε οποιονδήποτε- δεν είχε καμία σχέση με Κρισναμούρτι. Ο καθένας στη θέση του, αν του είχε περισσέψει  λίγη νοημοσύνη, θα είχε παραιτηθεί από όλες αυτές τις ανοησίες, και θα έβγαινε απ’ αυτό. Ήταν κάτι περισσότερο από μια φυλακή. Δεν μπορούσε να γράψει επιστολές σε κανέναν, γιατί μπορούσε να συνάψει  κάποια σχέση μέσα από  τα γράμματα. Ένας Παγκόσμιος Δάσκαλος πρέπει να είναι εντελώς αγνός. 


Άρχισε να αισθάνεται λίγο έρωτα για μια γυναίκα που ήταν αρκετά μεγάλη για να είναι  μητέρα του, αλλά ακόμη και αυτό σταμάτησε. Δεν ήταν τίποτα το σεξουαλικό ή κάτι παρόμοιο. Είχε μόλις αρχίσει να αισθάνεται ερωτευμένος μ’αυτή  τη γυναίκα που ήταν  ήδη μητέρα τριών παιδιών - αλλά οι  θεοσοφιστές δεν το επέτρεψαν . Το σταμάτησαν..
Ήταν εντελώς στην απομόνωση, ποτέ δεν του επιτρεπόταν  να κυκλοφορήσει στον έξω κόσμο. Δεν του επετράπει να φοιτήσει σε οποιοδήποτε σχολείο, σε οποιοδήποτε κολέγιο, γιατί εκεί θα συναντούσε τους κοινούς ανθρώπους και  θα γινόταν και ο ίδιος συνηθισμένος. Έτσι προσέλαβαν ειδικούς εκπαιδευτικούς.  Σπούδασε κατ’οίκον. Μόλις εννέα χρονών αγόρι, και γύρω του τόσο μεγάλα λόγια – όπως οι επιστολές των   Δασκάλων, γράμματα που έπεφταν από την οροφή! Ήταν όλα σκηνοθετημένα.  Οι  Θεόσοφοι πιάστηκαν αργότερα να εξαπατούν : η οροφή ήταν ειδικά κατασκευασμένη και μια επιστολή έπεφτε ξαφνικά, και ήταν για Κρισναμούρτι - ένα μήνυμα που είχε έρθει από το άγνωστο…. 
  Αρκεί να σκεφτούμε ότι ήταν ένα μικρό αγόρι .... Η μεγάλη στέρηση της ελευθερίας, του προκάλεσε μια τεράστια επιθυμία να σπάσει τα σεσμά. Μια μέρα - κανείς δεν το περίμενε, ότι θα απαρνηθεί το ρόλο του – οι  Θεοσοφιστές είχαν συγκεντρωθεί από όλο τον κόσμο για την πρώτη δήλωση, στην οποία Κρισναμούρτι αναμενόταν να δηλώσει ότι ήταν ο Παγκόσμιος Δάσκαλος και ότι ο Θεός είχε συγχωνευθεί μαζί του.         
Ξαφνικά, χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν .... Δεν μπορούσε να κοιμηθεί όλη τη νύχτα. Προβληματίστηκε : είχε γίνει σκλάβος, και είναι όλοι «καλοπροαίρετοι» άνθρωποι τον φυλάκισαν για το καλό του; Η  αγάπη τους έγινε αηδιαστική. Και όλες οι καλές προθέσεις τους έγιναν γι αυτόν δηλητήριο.  Όλη τη νύχτα το πάλεψε μέσα του:  τι έπρεπε να κάνει; Να συνεχίσει και να γίνει μέρος αυτής της ανοησίας, ή να βγει από αυτό;
Και  το πρωί, όταν είχαν συγκεντρωθεί και περίμεναν το Θεό να κατέβει σ 'αυτόν και να δηλώσει ότι δεν είναι τώρα πιο Κρισναμούρτι, αλλά ο Κύριος Μαϊτρέγια – ότι ο Βούδας έχει εισέλθει σ' αυτόν - ξαφνικά υποχώρησε και είπε , "Είναι όλα ανοησίες. Κανείς δεν κατεβαίνει σε μένα. Είμαι απλά ο Κρισναμούρτι και δεν είμαι Δάσκαλος κανενός. Και δεν είμαι  Jagadguru, δεν είμαι ένας  Παγκόσμιος Δάσκαλος. Και διαλύω αυτές τις ανοησίες και αυτή την οργάνωση και όλη αυτή την ιστορία  που έχει δημιουργηθεί γύρω μου. "
Ήταν ένα σοκ για όλους ! Δεν μπορούσαν  να το πιστέψουν : «Έχει τρελαθεί ;»  Είχαν εναποθέσει πολλές ελπίδες σ 'αυτόν, πολλά χρήματα. Ήταν μια μεγάλη επένδυση, χρόνια εκπαίδευσης. Αλλά δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά. . Αν ήταν ένα απολύτως  νεκρό άτομο, τότε μόνο θα μπορούσε να το αποδεχθεί. Ήταν όμως ζωντανός! Δεν μπορούσαν να σκοτώσουν τη ζωή του και αυτή η ζωντάνια  εξερράγη. Αν είχε ένα θαμπό, μέτριο μυαλό, ίσως θα είχε αποδεχθεί - αλλά έχει μια νοημοσύνη, μια τεράστια συνειδητότητα. Βγήκε έξω από αυτό. Η   Νοημοσύνη δεν έχει άλλη επιλογή. Γι 'αυτό ο Κρισναμούρτι ορίζει την εξυπνάδα ως συνειδητότητα χωρίς επιλογή.


Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Ζεν, το μονοπάτι του παράδοξου


.. 


Το Ζεν λέει ότι ο Θεός δεν βρίσκεται έξω από τη θρησκεία, αλλά μέσα της. Δεν βρίσκεται εκεί, βρίσκεται εδώ. Γιά την ακρίβεια, δεν υπάρχει “εκεί” στο Ζεν. Τα πάντα βρίσκονται εδώ. Ο Θεός δεν βρίσκεται στο τότε, αλλά στο τώρα. και δεν υπάρχει άλλος χρόνος. Δεν υπάρχει άλλος χώρος, δεν υπάρχει άλλος χρόνος. Αυτή η στιγμή είναι τα πάντα. Μέσα σ’ αυτή τη στιγμή συγκλίνει όλη η ύπαρξη. Μέσα σ’ αυτή τη στιγμή είναι διαθέσιμα τα πάντα.
Το Ζεν φέρει ιερότητα στην καθημερινή ζωή.

Ο Μποκόζου, ο μεγάλος δάσκαλος του Ζεν, συνήθιζε να λέει: “Πόσο θαυμάσιο είναι αυτό! Πόσο μυστηριακό!” Μεταφέρω ξύλα, τραβάω νερό”. Αυτό είναι το πνεύμα του Ζεν. Μεταμορφώνει το συνηθισμένο σε ασυνήθιστο. Μεταμορφώνει το βέβηλο σε ιερό. Εγκαταλείπει κάθε διαχωρισμό ανάμεσα στον κόσμο και το θεϊκό .... Για το Ζεν, η θρησκεία είναι βίωμα. Στην Ιαπωνία έχουν μια ειδική λέξη γι’ αυτό. Το ονομάζουν  σονομάμα, το είναι της ζωής. Αυτό το είναι της ζωής, είναι ο Θεός. Δεν είναι ότι ο Θεός υπάρχει, αλλά ότι το ίδιο το είναι, είναι θεϊκό. Το είναι του δέντρου, το είναι του βράχου το είναι του άντρα, το είναι της γυναίκας, το είναι του παιδιού. Κι αυτό, είναι ένα απροσδιόριστο φαινόμενο. Μπορείς να διαλυθείς μέσα του, μπορείς να ενωθείς μαζί του, μπορείς να το γευτείς. Δεν μπορείς όμως να το προσδιορίσεις, δεν μπορείς να το επισημάνεις λογικά, δεν μπορείς να το διατυπώσεις με σαφείς έννοιες ...  Η λογική είναι ένας φαύλος κύκλος και το Ζεν κάνει κάθε προσπάθεια για να σε βγάλει απ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο. Με ποιο τρόπο είναι η λογική ένας φαύλος κύκλος; Η βάση του συλλογισμού ήδη από την αρχή εμπεριέχει μέσα της το ίδιο συμπέρασμα. Έτσι, το συμπέρασμα δεν πρόκειται να είναι κάτι καινούργιο, αφού ήδη εμπεριέχεται στον αρχικό συλλογισμό. Και ύστερα, ο αρχικός συλλογισμός εμπεριέχεται στο συμπέρασμα.
Είναι όπως ο σπόρος. Το δέντρο εμπεριέχεται στον σπόρο κι ύστερα το δέντρο θα γεννήσει πολύ περισσότερους σπόρους και μέσα σ’ εκείνους τους σπόρους θα εμπεριέχονται τα δέντρα. Είναι ένας κύκλος: σπόρος, δέντρο, σπόρος. Και συνεχίζεται. Ή: αυγό, κότα, αυγό, κότα, αυγό… Και συνεχίζεται ώς το άπειρο. Είναι ένας κύκλος.
Το σπάσιμο αυτού του κύκλου είναι όλο το θέμα με το οποίο ασχολείται το Ζεν αποκλειστικά. Το να μην εγκαθίστασαι μέσα στο νου σου, μέσα σε λέξεις και έννοιες, αλλά να πέσεις μέσα στην ίδια την ύπαρξη.
Το Ζεν δεν είναι φιλοσοφία, αλλά ποίηση. Δεν έχει σκοπό, δεν έχει επιχειρήματα ,απλώς τραγουδάει το δικό του τραγούδι.
Ο ίδιος του ο πυρήνας  είναι αισθητικός, δεν είναι ασκητικός. Δεν πιστεύει στην αλαζονεία, στην επιθετικότητα προς την πραγματικότητα. Πιστεύει στην Αγάπη. Πιστεύει ότι αν συμμετέχουμε στην πραγματικότητα, τότε η ίδια  η πραγματικότητα μας αποκαλύπτει τα μυστήριά της. Το Ζεν δημιουργεί διάθεση συμμετοχής. Είναι ποίηση, καθαρή ποίηση όπως είναι και η καθαρή θρησκεία [...] Η φιλοσοφία είναι προσανατολισμένη στο κεφάλι. Η ποίηση είναι περισσότερο συνολική. Η ποίηση ασχολείται περισσότερο με την ομορφιά. Και η ομορφιά είναι μη βίαιη. Και ομορφιά είναι αγάπη. Και η ομορφιά είναι συμπόνια.
Ο  ερευνητής του Ζεν κοιτάζει μέσα στην πραγματικότητα, για να ανακαλύψει την ομορφιά …στο τραγούδι των πουλιών, στα δέντρα, στο χορό του παγωνιού, στα σύννεφα, στην αστραπή, στη θάλασσα. στην άμμο. Προσπαθεί να βρει την ομορφιά.
Φυσικά, το να ψάχνεις για την ομορφιά, έχει μια εντελώς διαφορετική επίδραση. Όταν ψάχνεις για την ομορφιά είσαι περισσότερο θηλυκός. Όταν ψάχνεις για την αλήθεια, ενδιαφέρεσαι περισσότερο για τη λογική, όταν ψάχνεις για την ομορφιά, ενδιαφέρεσαι περισσότερο για τη διαίσθηση. Το Ζεν είναι θηλυκό. Η ποίηση είναι θηλυκή. Η φιλοσοφία είναι πολύ αντρική, πολύ επιθετική –είναι αντρικός νους.
Το Ζεν είναι παθητικό, αδρανές, υπομονετικό. Γι’ αυτό, στο Ζεν, το κάθισμα είναι ένας από τους σημαντικότερους διαλογισμούς. Απλώς κάθεσαι-ζαζέν. Οι άνθρωποι του Ζεν λένε ότι αν απλώς κάθεσαι, χωρίς να κάνεις τίποτα, τα πράματα θα συμβούν. Τα πράματα συμβαίνουν από μόνα τους. Δεν χρειάζεται να κυνηγάς εσύ, να τρέχεις από πίσω τους, να τα ψάχνεις. Θα έρθουν. Εσύ απλώς κάθισε. Αν μπορείς να καθίσεις σιωπηλά, αν μπορείς να πέσεις σ’ αυτή την τρομερή ηρεμία, αν μπορείς να χαλαρώσεις τον εαυτό σου, αν μπορείς να παρατήσεις όλες τις εντάσεις και να γίνεις μια σιωπηλή λίμνη, χωρίς να πηγαίνεις πουθενά, χωρίς να ψάχνεις τίποτα, η άνοιξη έρχεται και το χορτάρι μεγαλώνει από μόνο του.
.. Η λέξη αιώνιο στα λεξικά, σημαίνει για πάντα. Δεν είναι όμως αυτή η σημασία του αιώνιου –γιατί τότε το μόνιμο γίνεται αιώνιο– μα δεν είναι έτσι.
Η αιωνιότητα δεν είναι διάρκεια. Είναι το βάθος της στιγμής. Η αιωνιότητα είναι μέρος του στιγμιαίου. Η αιωνιότητα είναι εναντίον της μονιμότητας. Αν πας βαθιά μέσα στη στιγμή, αν διαλυθείς εντελώς μέσα της, έχεις μια γεύση αιωνιότητας. Όταν ζεις κάθε στιγμή ολοκληρωτικά και χαλαρά, ζεις την αιωνιότητα.
Ο Μπασό τραγουδάει:
Όταν αστράφτει η αστραπή, πόσο θαυμαστός εκείνος που δε σκέφτεται πως  η ζωή δεν τρέχει γρήγορα.
Τρομερή δήλωση! Αυτή είναι η ομορφιά των ανθρώπων του Ζεν. Δεν θα τη βρεις πουθενά αλλού. Αυτό είναι κάτι μοναδικό στο Ζεν 


 Αποσπάσματα από το βιβλίο του Όσσο :
Ζεν, το μονοπάτι του παράδοξου,(μετάφραση Λίνα Σαϊσανά, εκδ. Ρέμπελ, 2002)

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Όσσο : διδάσκω τη ζωή, την αγάπη, τη μουσική και τη σιωπή

 
 
Δεν θέλω να προσηλυτίσω κανέναν. Θέλω, απλά, ο καθένας να είναι ο εαυτός του. Θέλω ν' αλλάζω όλες τις αρνητικές στάσης ζωής, που έχουν επιβληθεί στον άνθρωπο κ' έτσι να τελειώσει κάθε μορφή σκλαβιάς και ν' αρχίσει ο χορός αυθόρμητα... Εγώ διδάσκω τη ζωή, διδάσκω την αγάπη, τη μουσική, διδάσκω τη σιωπή. Για μένα, αυτά είναι τα στοιχεία κάθε αυθεντικής θρησκευτικότητας.

Οι φόβοι τους (των «ισχυρών» ) προέρχονται βασικά από το γεγονός ότι οι βάσεις τους είναι πλέον σαθρές, δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Εγώ, αντίθετα, μπορώ να σας προσφέρω όλες τις αιτίες για τις οποίες η ύπαρξή τους είναι ένα εμπόδιο στην πρόοδο του ανθρώπου. Κάνουν τα πάντα για να κρατήσουν τους ανθρώπους στο παρελθόν, για να τους εκμεταλλεύονται.

Το καθήκον μου για την ωρίμανση σας είναι κυρίως το να σας κάνω ανεξάρτητους από εμένα. Κάθε είδος εξάρτησης είναι σκλαβιά και η πνευματική εξάρτηση είναι η χειρότερη από όλες. Έκανα οτιδήποτε δυνατό για να γνωρίσετε την ατομικότητά σας, την ελευθερία σας, την απόλυτη ικανότητά σας να ωριμάζετε χωρίς τη βοήθεια κανενός.

Το ιερό και το βέβηλο είναι αφηρημένες ιδέες που πρέπει να εξαλειφθούν. Η σεξουαλική πράξη μπορεί να είναι ιερή και η προσευχή ενός Πάπα μπορεί να είναι βέβηλη.

Επιθυμώ πραγματικά να μην παίρνετε τα λόγια μου σαν να σας μεταδίδουν κάποιες πληροφορίες. Εγώ δεν σας διδάσκω τίποτα. Δεν έχω κανένα μήνυμα. Δεν σας προσηλυτίζω... Δεν πειράζει που ο κόσμος βρίσκει ότι είμαι γεμάτος αντιθέσεις, γιατί μόνο έναν πολύ ξεπερασμένο λόγιο τον απασχολεί να λέει λογικά πράγματα. Αντίθετα υπάρχει ένας άνθρωπος που μιλάει, όχι για να μεταδώσει γνώσεις, αλλά ποίηση, νόημα, ένα άρωμα, μια παρουσία... Εγώ δεν έχω τίποτα να σας πω, αλλά έχω πολλά να μοιραστώ μαζί σας.

Τα τελευταία 2000 χρόνια, ο χριστιανισμός έχει προκαλέσει τις μεγαλύτερες ζημιές στην ανθρωπότητα από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Έχει σφάζει κι έχει κάψει ζωντανούς ανθρώπους. Στο όνομα του Θεού, της αλήθειας, της θρησκείας, σκότωσε και κατάσφαξε εκατομμύρια ανθρώπους, για το καλό τους και για τη σωτηρία τους. Και όταν ο δολοφόνος σε σκοτώνει για το καλό σου, δεν νιώθει καθόλου ένοχος. Αντίθετα, είναι πεπεισμένος ότι καλώς έπραξε. Υπηρέτησε την ανθρωπότητα, το Θεό, όλες τις μεγάλες αξίες, την αγάπη, την αλήθεια, την ελευθερία.

Εγώ ίσως ήμουν ο πρώτος που έδειξε στους χιλιάδες ανθρώπους, νέους, καλλιεργημένους και έξυπνους τον τρόπο σκέψης και ζωής της Ανατολής. Και αυτό κλόνισε σε απίστευτο σημείο τα ενδιαφερόμενα μέρη, τους πολιτικούς και την εκκλησία της Δύσης. Εγώ ο ίδιος δεν θα το πίστευα αν δεν το είχα ζήσει.

Γύρισα τον κόσμο. Μία εμπειρία μετά την άλλη, όλες ίδιες. Όλες οι δημοκρατίες είναι μία απάτη. Όλες οι ιδεολογίες για την ελευθερία, την ελευθερία του λόγου, είναι μια απάτη.

Η προσπάθειά μου εδώ δεν είναι να δημιουργήσω μαθητές - αυτό είναι απλώς η επιφάνεια — αλλά να δημιουργήσω ανθρώπους που να είναι κύριοι του εαυτού τους. Ο κόσμος χρειάζεται επειγόντως πολλούς ανθρώπους επίγνωσης, αγάπης, ελευθερίας, εντιμότητας.
Μόνο αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν τη συγκεκριμένη πνευματική ατμόσφαιρα, η οποία μπορεί να αποτρέψει αυτόν τον κόσμο από το να καταστραφεί από τις αυτοκτονικές δυνάμεις, οι οποίες είναι πολύ ισχυρές. Δεν είναι όμως πιο ισχυρές από την αγάπη.

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ




Αγαπημένε  Διδάσκαλε, αυτό δεν είναι πια ασχολία με την αγάπη… Νοιώθω πως είμαι ναός, όπου γύρω υπάρχεις μόνον εσύ. Εκείνη την στιγμή είμαι συνειδητοποιημένος, ότι ποτέ δε συνέβαινε αυτό, προτού σε συναντήσω. Κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο για μένα και για το έτερο ήμισύ μου. Ευγνωμοσύνη σε σένα, που υπάρχεις αυτήν την στιγμή, ποτέ δεν θα είναι αρκετή. Ακόμη συνεχίζω να πέφτω προς τα πίσω. Πως μπορούμε να πετάξουμε; Πως μπορεί να με βοηθήσει η εξωτερική γυναίκα να ενωθώ με την εσωτερική γυναίκα, που βρίσκεται μέσα μου;

- Πριν απ’ όλα ποτέ μην σκέφτεστε για τη γυναίκα ότι είναι το έτερο ήμισύ σας. Αυτή δεν είναι το ήμισύ σας, όπως δεν είσθε ούτε και σεις. Είστε ολόκληρος και αυτή είναι ολόκληρη. Είναι ατομικότητα και σεις είστε ατομικότητα. Είστε ένα σύνολο και αυτή είναι ένα σύνολο. Αυτή η αρχαία στάση προς την γυναίκα, ότι είναι το έτερο ήμισύ σας, γέννησε τη μεγάλη συμφορά. Την στιγμή που αρχίζετε να κατέχετε - και πρόκειται για την κατοχή - αρχίζετε να καταστρέφετε την ατομικότητα του άλλου, καταστρέφετε κάτι, που έχει μεγάλη αξία. Αυτό δεν είναι δημιουργία. Ποτέ μην σκέφτεστε για τη γυναίκα ότι είναι το έτερο ήμισύ σας - αυτή δεν είναι!

Οι δύο που αγαπιούνται μοιάζουν με τις δύο κολόνες ενός ναού, όπως είπε ο Χαλίλ Ντζεμπράν. Οι δύο υποστηρίζουν την ίδια σκεπή, βρίσκονται μεταξύ τους σε απόσταση, όμως είναι μαζί. Εάν τις δύο κολόνες του ίδιου ναού τοποθετήσεις μαζί, ο ναός θα καταρρεύσει, η σκεπή δε θα μπορέσει να κρατηθεί πια. Κοιτάξτε αυτές τις κολόνες στην αίθουσα ακροάσεων του Τζουάν Τζυ.
Είναι δίπλα η μία στην άλλη, αλλά υποστηρίζουν την ίδια σκεπή. Έτσι πρέπει να είναι αυτοί που αγαπιούνται. Ο ένας δίπλα στον άλλον, ατομικά, αλλά από κοινού υποστηρίζουν ένα πράγμα.
Όπως η γυναίκα δεν είναι το ήμισυ του ανδρός, έτσι ούτε και ο άνδρας δεν είναι το ήμισυ της γυναικός. Ούτε ο άνδρας εδόθη στην γυναίκα, ούτε η γυναίκα εδόθη στον άνδρα. Αυτοί οι δύο εδόθησαν στο θεό της αγάπης. Να το θυμάστε αυτό. Συνήθως, ο άνδρας δεν επιτρέπει πολλά πράγματα, διότι έχει την ιδέα, ότι η γυναίκα είναι το έτερο ήμισύ του. Δεν σκέφτεται, ότι και αυτός με την σειρά του είναι το άλλο ήμισυ.
Ο άνδρας μένει ολόκληρος και η γυναίκα γίνεται το άλλο ήμισυ.
Να γιατί μετά το γάμο η γυναίκα οφείλει να πάρει το επίθετο του ανδρός και όχι ο άνδρας. Αυτή εξαφανίζεται, διαλύεται, δεν είναι πια η γυναίκα, είναι η σύζυγος. Η γυναίκα είναι ένα ίδρυμα. Ο άνδρας μένει ίδιος άνδρας, όπως ήταν και πριν. Κάτι προσετέθη σ’ αυτόν, αλλά αυτό το κάτι αποσπάστηκε από τη γυναίκα. Και αυτό είναι τερατώδες.
Κάποτε διάβαζα ένα θαυμάσιο ποίημα μιας γυναίκας:

«Μη μου μιλάς για την αγάπη σου»,  λέει αυτή στον αγαπημένο της...
Μη μου μιλάς για την αγάπη σου, την γνωρίζω πολύ καλά,
Την έχω νιώσει στο βλέμμα σου και στο χτύπημα του βούρδουλα σου,
Και ακόμη πιο καλά στη φωνή σου.
Μη μου μιλάς για την αγάπη σου, αυτή κυλάει με τέτοιον τρόπο,
Που με κατάπιε ολόκληρη μέσα στην πυρωμένη της ένταση.
Αλλά κάποιες ουλές δεν έχουν κλείσει, η φλόγα της αγάπης σου μου έδωσε τα πάντα,
Και κατέκαυσε το μυαλό μου.   
Η ασφάλεια της αγάπης σου σκότωσε τον πατέρα μου,
Το δώρο της αγάπης σου με σημάδεψε με ένα εξώγαμο παιδί.
Ως απόδειξη της αγάπης σου με έκλεισες στην φυλακή,
Το τραγούδι της αγάπης σου  με έκανε άφωνη,
Δεν μπορώ να ξανατραγουδήσω, δεν υπάρχω πια,
Η αγάπη σου με βύθισε στη λησμονιά.

Επιτρέψτε μου να το επαναλάβω: «Η αγάπη σου με βύθισε στη λησμονιά».
Αν είναι έτσι, τότε η αγάπη δεν έχει τίποτε το κοινό με την αγάπη. Πρόκειται για ένα λεπτό τρόπο κυριαρχίας. Και όταν εμφανίζεται η κυριαρχία, η αγάπη χάνεται. Εκεί, όπου εμφανίζεται η κυριαρχία, η αγάπη χάνεται.
Σας ζητώ να μην κάνετε κατοχή σε μια γυναίκα, να μην κάνετε κατοχή σε έναν άνδρα. Η κατοχή δεν είναι αγάπη. Να θυμάστε - η ατομικότητα της γυναίκας πρέπει να διατηρηθεί. Η ελευθερία της δεν μπορεί να καταργηθεί, η ελευθερία της πρέπει να είναι σεβαστή πάση θυσία. Αυτή είναι η όραση της Τάντρα. Πάση θυσία και άνευ όρων η ελευθερία της πρέπει να μείνει άθικτη. Εάν εσείς πράγματι την αγαπάτε, εσείς θα αγαπάτε επίσης και την ελευθερία της. Εάν εσείς πράγματι αγαπάτε έναν άνθρωπο, πως τότε μπορείτε να καταστρέφετε την ελευθερία του; Εάν εσείς έχετε εμπιστοσύνη σ’ έναν άνθρωπο, εσείς θα έχετε εμπιστοσύνη και στην ελευθερία του.
Μια φορά με επισκέφτηκε ένας άνθρωπος, που όντως ευρέθη σε συμφορά. Μου είπε:
- Αποφάσισα να αυτοκτονήσω.
- Γιατί;
- Είχα εμπιστοσύνη στη γυναίκα μου και αυτή με απατούσε. Της είχα απόλυτη εμπιστοσύνη και αυτή έκανε έρωτα με έναν άλλο άνδρα και γω δεν ήξερα τίποτε. Ανακάλυψα κάποια γράμματα... και την ρώτησα, επέμενα και αυτή ομολόγησε τι έκανε όλον αυτόν τον καιρό. Αποφάσισα να αυτοκτονήσω, μου είπε.
- Λες ότι της είχες εμπιστοσύνη?
- Ναι, της είχα εμπιστοσύνη και αυτή με απατούσε.
- Τι καταλαβαίνεις εσύ με τη λέξη εμπιστοσύνη; Έχεις κάπως λανθασμένη αντίληψη περί της εμπιστοσύνης. Όπως φαίνεται, και η εμπιστοσύνη έχει γίνει πολιτική. Εσύ την εμπιστεύεσαι ότι αυτή δεν θα σε απατάει. Μα η εμπιστοσύνη σου είναι ένα κόλπο. Εσύ θέλεις να την κάνεις να αισθάνεται ένοχη. Αυτό δεν είναι εμπιστοσύνη. Τον είχα προβληματίσει πολύ.
Μου είπε:
- Εσύ τότε τι εννοείς με τη λέξη εμπιστοσύνη, αφού αυτό δεν είναι εμπιστοσύνη; Την εμπιστευόμουν απολύτως. - Αν θα ήμουν στην θέση σου, η εμπιστοσύνη θα σήμαινε για μένα την απόλυτη εμπιστοσύνη στην ελευθερία της, τη νοημοσύνη της και την ικανότητά της να αγαπά. Εάν αυτή αγαπάει και κάποιον άλλον ακόμη, εγώ απ’ την πλευρά μου την εμπιστεύομαι. Αυτή έχει νοημοσύνη, μπορεί να διαλέγει. Είναι ελεύθερη και δικαιούται να αγαπάει. Έχω εμπιστοσύνη στην κρίση της. Τι εννοείτε εσείς με τη λέξη εμπιστοσύνη; Όταν εσείς εμπιστεύεστε τη νοημοσύνη της, τη νόησή της, τη συνειδητοποίησή της - εσείς την εμπιστεύεστε. Και αν αυτή θεώρησε σωστό να αγαπήσει και κάποιον άλλον ακόμη - τότε όλα είναι απόλυτα εντάξει. Ακόμη και αν αυτό σας προκαλεί πόνο - πρόκειται για δικό σας πρόβλημα και όχι για δικό της.
Και αν νιώθετε πόνο - αυτό δεν είναι από την αγάπη, είναι από τη ζήλια σας. Τι σόι εμπιστοσύνη είναι αυτή, όταν λέτε, ότι αυτή σας απατούσε; Μα από την ίδια τη φύση της η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να απατηθεί. Δεν μπορείς να απατήσεις την εμπιστοσύνη. Εάν είναι δυνατόν να απατήσεις την εμπιστοσύνη, τότε εδώ δεν πρόκειται για την εμπιστοσύνη.
Σκεφτείτε πάνω στο θέμα αυτό. Εάν εγώ αγαπώ μια γυναίκα, εγώ έχω εμπιστοσύνη στη νοημοσύνη της άνευ όρων και αν αυτή μια ωραία πρωία θελήσει να αγαπήσει και κάποιον άλλον ακόμη - τότε όλα είναι εντάξει. Πάντα έχω την εμπιστοσύνη στη νοημοσύνη της. Και αυτή πρέπει να το νοιώθει αυτό. Είναι ελεύθερη, δεν είναι το ήμισύ μου, είναι ανεξάρτητη. Και όταν δύο άνθρωποι είναι ανεξάρτητες ατομικότητες, μόνον τότε εμφανίζεται η αγάπη. Η αγάπη μπορεί να κυλάει μόνον από τη μια ελευθερία στην άλλη.
Καταλαβαίνω την ερώτηση του Κουλ Μπουσάν. Αυτός χρησιμοποίησε τη λέξη «το ήμισύ μου» ασυνείδητα. Είδα την αγάπη του στην γυναίκα του, είδα και την γυναίκα του πως τον αγαπάει. Αυτοί δεν είναι τα ημίσεα του άλλου - όχι. Απλά, είναι η υποσυνείδητη συνήθεια χρήσης αυτής της λέξης. Αλλά θέλω να το διευκρινίσω αυτό το πράγμα. Δεύτερον: «Αυτό δεν είναι πια ασχολία με την αγάπη…» Όταν η αγάπη αναπτύσσεται σε βάθος, γίνεται το κάτι άλλο. Όταν η αγάπη δεν αναπτύσσεται, επίσης γίνεται το κάτι άλλο. Η αγάπη είναι ένα πολύ λεπτό πράγμα. Εάν δεν αναπτύσσεται, γίνεται πίκρα, δηλητήριο, γίνεται μίσος. Μπορεί ακόμη να κατεβεί πιο κάτω από το μίσος - τότε θα γίνει αδιαφορία, που βρίσκεται στο πιο απόμακρο σημείο από την αγάπη.
Η αγάπη είναι καυτή ενέργεια. Συνεπώς, το μίσος είναι επίσης καυτό. Αλλά η αδιαφορία είναι ψυχρή, παγωμένη. Μπορείτε να μετράτε την αγάπη, το μίσος και την αδιαφορία με αυτήν την κλίμακα. Εάν μιλήσουμε ακριβέστερα - μεταξύ της αγάπης και του μίσους βρίσκεται το σημείο μηδέν - όπως το σημείο μηδέν στο θερμόμετρο. Κάτω απ’ αυτό το σημείο είναι η ψύχρα, πάνω η ζέστη. Η αγάπη είναι ζέστη. Το μίσος είναι το σημείο μηδέν. Πιο κάτω απ’ αυτό γίνεστε όλο και πιο ψυχροί, μπορείτε να γίνετε ψυχροί σαν τον πάγο - αδιάφοροι. Εάν η αγάπη σας δεν αναπτύσσεται, αυτή αρχίζει να κατεβαίνει προς τα κάτω. Διότι οφείλει να κινείται.
Η αγάπη είναι ενέργεια και η ενέργεια κινείται. Αν αυτή κινείται, σε λίγο θα ανακαλύψετε, ότι δεν πρόκειται πια για αγάπη, θα 'χει γίνει διαλογισμός, προσευχή...
Σ’ αυτό το πράγμα συνίσταται όλη η προσέγγιση της Τάντρα - αν η αγάπη αναπτύσσεται σωστά, αν την φροντίζουν προσεκτικά - αυτή γίνεται προσευχή. Αυτή γίνεται στο τέλος το ανώτατο βίωμα του Θεού.
Η αγάπη είναι ο ναός του Θεού.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι που ζουν μέσα στην αδιαφορία, δεν μπορούν να γνωρίσουν το Θεό. Η αδιαφορία είναι η πραγματική αθεΐα. Οι άνθρωποι που ζουν ακολουθώντας την ψυχρή οδό ανάπτυξης… ακόμη και στο δικαστήριο το καταλαβαίνουν. Εάν κάποιος διέπραξε το φόνο εν βρασμώ ψυχής, το δικαστήριο δεν εξετάζει την περίπτωση τόσο σοβαρά. Εάν κάποιος σκότωσε κατά την έκρηξη του πάθους, τότε το δικαστήριο εξετάζει το γεγονός αυτό επιεικώς. Ο δολοφόνος δε θα τιμωρηθεί τόσο σκληρά. Ευρισκόταν υπό την επήρεια του πάθους, αυτό είχε συμβεί κατά την αιφνίδια έκρηξη της οργής.
Αλλά το δικαστήριο είναι πολύ αυστηρό, όταν ο δολοφόνος δρα με την ψυχρή λογική. Ο ψύχραιμος δολοφόνος είναι ο πλέον επικίνδυνος άνθρωπος. Ετοιμάζει τα πάντα επιμελώς.  Αυτός σκέπτεται, συλλογίζεται, ζυγίζει. Επέλεξε ένα πολύ μηχανικό και αποτελεσματικό τρόπο, κάνει τη δουλειά του σα μάστορας. Δεν έχει καρδιά, είναι απλά ψυχρός.
Η ψυχρή καρδιά είναι νεκρή καρδιά. Η ψυχρή καρδιά είναι νεκρή, στυγνή, πέτρινη καρδιά. Εάν η αγάπη δεν πάει προς τα πάνω, αυτή θα πάει προς τα κάτω, να το θυμάστε. Η αγάπη δεν μπορεί να μένει σε ακινησία, πρέπει να κατανοηθεί αυτή η ιδιαιτερότητά της. Η αγάπη δεν μπορεί να μένει ακίνητη, αυτή ή πέφτει κάτω ή πάει πάνω, κινείται. Γι’ αυτό εάν όντως θέλετε να ζείτε τη ζωή με θέρμη, τότε βοηθήστε την αγάπη να αναπτυχθεί.
Δυο άνθρωποι ερωτεύονται… εάν η αγάπη τους δεν αρχίσει αμέσως να γίνεται φιλία, τότε αργά ή νωρίς αυτοί θα χωρίσουν. Από την αγάπη πρέπει να αναπτύσσεται η φιλία, σ’ αντίθετη περίπτωση θα αναπτυχθεί η εχθρότητα. Κάτι πρέπει να συμβεί. Η αγάπη είναι ανοικτή. Αυτή πρέπει να αναπτυχθεί αμέσως σε φιλία, αλλιώς θα αναπτυχθεί η εχθρότητα. Κάτι πρέπει να αναπτυχθεί.
Η αγάπη είναι γονιμότητα. Εάν δεν σπείρατε σπόρους όμορφων λουλουδιών, τότε θα αναπτυχθούν τα ζιζάνια - κάτι πρέπει να αναπτυχθεί. Όταν η αγάπη πράγματι πηγαίνει πιο βαθιά, αυτή γίνεται προσευχή. Τότε όλη η ποιότητά της δεν είναι σεξουαλική, η ποιότητά της δεν είναι αισθησιακή. Τότε μέσα σας υπάρχει κάποιο αίσθημα ευλάβειας προς τον άλλον - καθόλου σεξουαλικό πάθος, αλλά κάποια ευλάβεια. Στην ίδια την παρουσία του άλλου αρχίζετε να νοιώθετε κάτι το θεϊκό, κάτι το ιερό. Ο αγαπημένος σας γίνεται ο θεός σας, η θεά σας.
«Αυτό δεν είναι πια η ασχολία με την αγάπη… Αισθάνομαι, ότι είμαι ο ναός, όπου γύρω υπάρχεις εσύ». Αυτό είναι σωστό, είστε μακάριοι. «Εκείνη την στιγμή είμαι συνειδητοποιημένος - πράγμα που ποτέ δε συνέβαινε μέχρι να σε συναντήσω». Στο βαθμό που η αγάπη γίνεται προσευχή, στον ανάλογο βαθμό γίνεστε συνειδητοποιημένοι, αυτό μοιάζει με την σκιά.
Επιμένω στο εξής πράγμα: εάν συμβαίνει η συνειδητοποίηση, τότε έρχεται η αγάπη - σαν την σκιά έρχεται η αγάπη. Εάν συμβαίνει η αγάπη, τότε σαν την σκιά έρχεται η συνειδητοποίηση. Αν αναπτύσσεστε μέσα στην αγάπη ή αναπτύσσεστε μέσα στο διαλογισμό, το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και τα δυο πράγματα έρχονται ταυτοχρόνως. Προσπαθείτε να πετύχετε το ένα, έρχεται και το άλλο. Αυτό εξαρτάται από εσάς.
Εάν νοιώθετε τη μεγάλη εναρμόνιση με την αγάπη, τότε η οδός σας - η αγάπη - είναι η οδός της αφοσίωσης, της μπχάκτα. Εάν νιώθετε τη μεγάλη εναρμόνιση με τη συνειδητότητα, τότε η οδός σας είναι ο διαλογισμός, η ντχιάνα. Υπάρχουν μόνον οι δυο βασικές οδοί, όλες οι άλλες είναι παραλλαγές αυτών των δυο. Εάν αναπτύσσεται η αγάπη, τότε εσείς θα γίνεστε όλο και πιο συνειδητοί την κάθε στιγμή, όταν αυτή θα συμβαίνει. Όσο πιο ψηλά θα ανεβαίνει αυτή, τόσο θα μεγαλώνει η ικανότητά σας να κατανοείτε τη φύση των πραγμάτων. «Ευγνωμοσύνη σε σένα, που μένεις σ’ αυτήν την στιγμή…» Αυτό δεν είναι δυνατό και αυτό δεν χρειάζεται. Στην πραγματικότητα πολύ συχνά, όταν λέτε «ευχαριστώ», δεν το εννοείτε. Κάποιος σας έδωσε το αλάτι στο τραπέζι σας και σεις λέτε «ευχαριστώ» - το εννοείτε; Δεν το εννοείτε αυτό, πρόκειται για μια απλή τυπικότητα. Μεταξύ διδασκάλου και μαθητού δεν πρέπει να υπάρχουν τυπικότητες, δεν χρειάζονται, εγώ δε σας δίνω το αλάτι.
«Ευχαριστώ» - είναι ένας δυτικός κανόνας καλής διαγωγής. Στην ανατολή αυτό είναι πρακτικά αδύνατον. Ποτέ μου δεν είπα ευχαριστώ στον πατέρα μου, δεν μπορώ. Πώς μπορώ να είμαι ευγνώμων στον πατέρα μου; Ποτέ μου δεν είπα ευχαριστώ στη μητέρα μου. Της είμαι ευγνώμων για τα πάντα, αλλά ποτέ μου δεν της είπα ευχαριστώ. Πως μπορώ; Αυτό θα ήταν τόσο ανεπαρκές, τόσο αγενές, όπως όταν εσείς λέτε «ευχαριστώ». Θα ήταν υπερβολικά τυπικό, θα ήταν ανεπαρκής εκδήλωση της αγάπης. Καλλίτερα ως προς αυτό, να τηρήσουμε τη σιωπή. Αυτή καταλαβαίνει.
Μεταξύ του διδασκάλου και του μαθητού δεν είναι δυνατό να υπάρχουν κανενός είδους τυπικότητες, όλες οι τυπικότητες θα είναι ακατάλληλες. Και δεν χρειάζονται. Σε καταλαβαίνω, Κουλ Μπουσάν. Βλέπω τη γεμάτη ευγνωμοσύνη καρδιά σου. Όμως μόνο μέσα στη σιωπή αυτή η ευγνωμοσύνη μπορεί να εκφραστεί. Μπορεί να εκφραστεί χωρίς να ειπωθεί. Όταν προσπαθείτε να εκφράσετε κάτι, αυτό ποτέ δε θα είναι εκφρασμένο σωστά. «Ευγνωμοσύνη σε σένα, που υπάρχεις αυτήν την στιγμή, ποτέ δε θα είναι αρκετή. Ακόμη συνεχίζω να πέφτω προς τα πίσω. Πως μπορούμε να πετάξουμε; Πως μπορεί να με βοηθήσει η εξωτερική γυναίκα να ενωθώ με την εσωτερική γυναίκα, που βρίσκεται μέσα μου;» Η πτώση προς τα πίσω είναι φυσιολογική. Διότι το παρελθόν είναι τόσο μεγάλο και η παρούσα στιγμή τόσο μικρή. Η έλξη του παρελθόντος είναι τεράστια, ενώ η συνειδητοποίηση είναι σαν ένα νέο φυλλαράκι, που ξεκόπηκε από το δέντρο - είναι φρέσκο, τρυφερό και τρωτό. Ενώ το παρελθόν μοιάζει με τα μεγάλα Ιμαλάια - βράχια, βράχια και βράχια. Αυτό το μικρό φυλλαράκι οφείλει να παλέψει μ’ αυτά τα Ιμαλάια του παρελθόντος, με τις χιλιάδες προηγούμενες ζωές που έχουν βιωθεί μηχανικά, έχουν βιωθεί ασυνείδητα. Όμως αυτό το φυλλαράκι τελικά, θα φανεί δυνατότερο αυτών των βράχων, βράχων και βράχων των Ιμαλαΐων. Γιατί; Διότι αυτό το φυλλαράκι είναι ζωντανό… ζει με την αγάπη, είναι εγκλωβισμένο μέσα στην φωτιά της αγάπης. Αυτό το φυλλαράκι είναι φυλλαράκι της συνειδητοποίησης. Αυτό αρχίζει να νικά.
Όμως, πολλές φορές ακόμη εσείς θα αισθάνεστε, ότι πέφτετε προς τα πίσω - είναι φυσιολογικό. Μην ανησυχείτε γι’ αυτό, μην αισθάνεστε ένοχοι γι’ αυτό. Όσες φορές εσείς θα το θυμηθείτε, θα συνεχίσετε πάλι να αναπτύσσεστε. Πάντα να κρατάτε το νέο φυλλαράκι μέσα στη συνείδησή σας. Στρέψτε όλη τη συνείδησή σας σ’ αυτήν τη νέα φώτιση, που αναπτύσσεται μέσα σας. Στην αρχή, οι στιγμές αυτές θα είναι λιγοστές και μικρής διάρκειας. Αλλά και μόνο μια φορά αν θα έλθει αυτή η στιγμή, όπου η αγάπη δεν είναι πια αγάπη αλλά προσευχή, εσείς θα εισέλθετε στην στιγμή της Τάντρα. Δεν αξίζει να ανησυχείτε για την σκοτεινή νύκτα, δεν χρειάζεται να ανησυχείτε γι’ αυτό. Πηγαίνετε από ημέρα σε ημέρα. Θα θυμάστε ότι την ημέρα έως την επόμενη ημέρα υπάρχει η νύκτα - καμιά φορά ατελείωτη. Να σκέπτεστε αυτές τις νύκτες ως απλά σκοτεινά τούνελ. Στη μία άκρη του τούνελ είναι το φως, στην άλλη άκρη του πάλι φως και μεταξύ τους το σκοτεινό τούνελ. Και αυτό είναι καλό, διότι έτσι προετοιμάζονται τα μάτια σας να δουν το φως πιο καθαρά. Είναι σαν την ανάπαυση, σαν τη χαλάρωση. Μην σκέπτεστε πως η μία νύκτα αντικαθιστά την άλλη και η ημέρα είναι απλά ένα μεσοδιάστημα μεταξύ τους, όχι. Κι όμως, αυτές οι λιγοστές και μικρής διάρκειας στιγμές είναι τα λάμποντα διαλεκτά διαμάντια. Απλά να σκέπτεστε αυτές τις στιγμές. Μια στιγμή συνέβη σήμερα, η άλλη ίσως, θα συμβεί σ’ έναν χρόνο. Μην ανησυχείτε γι’ αυτόν τον χρόνο, αυτό δεν είναι το βασικό, ας συγκεντρώνονται τα μάτια σας σ’ αυτήν και μόνο σ’ αυτήν την στιγμή, από τη μια στιγμή της αγάπης στην άλλη, από τη μια στιγμή της συνειδητοποίησης στην άλλη συνειδητοποίηση. Σε λίγο η πτώση προς τα πίσω θα γίνεται όλο και πιο αραιά και θα εξαφανιστεί. Δεν πρέπει να νοιώθετε ενοχές, δεν χρειάζεται να μετανιώνετε γι’ αυτό. Είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο, δεχτείτε το. «Πώς μπορεί να με βοηθήσει η εξωτερική γυναίκα να ενωθώ με τη γυναίκα, που υπάρχει μέσα μου;» Μην σκέπτεστε «πώς». Αν υπάρχει η αγάπη, αυτό θα συμβαίνει. Η αγάπη δεν είναι «πώς», η αγάπη δεν είναι «να ξέρω πώς». Απλά να αγαπάτε χωρίς καμμία αιτία. Αγαπάτε με το σεβασμό και την ευλάβεια. Απλά να αγαπάτε: κοιτάτε τον άλλο όχι ως σώμα, αλλά ως ψυχή, κοιτάτε τον άλλον όχι ως νου, αλλά ως μη νου. Εάν εσείς είστε ικανοί να βλέπετε τον μη νου στη γυναίκα σας, θα γίνετε ικανοί πολύ εύκολα να βρείτε την εσωτερική γυναίκα σας. Τότε η εξωτερική γυναίκα είναι μόνον ο οδηγός. Δια μέσου της εξωτερικής γυναίκας, εσείς θα οδηγηθείτε πίσω στην εσωτερική σας γυναίκα. Εάν όμως η εξωτερική γυναίκα για σας είναι μόνον το σώμα - τότε εσείς τοποθετήσατε μπροστά σας ένα φράγμα. Εάν η άλλη γυναίκα είναι απλά ψυχή, κενό, απλός διάδρομος, τότε τίποτε δε σας εμποδίζει, η ενέργειά σας θα πηγαίνει πίσω, θα εισχωρήσει και θα βρει την εσωτερική σας γυναίκα.
Ο κάθε άντρας και η κάθε γυναίκα μπορούν να βοηθήσουν εξωτερικά να εντοπιστεί η εσωτερική γυναίκα και ο εσωτερικός άντρας. Αλλά γι’ αυτό το πράγμα δεν υπάρχει το «πώς». Χρειάζεται ευλάβεια. Να σκέπτεστε τον άλλον, να διαλογίζεστε πάνω στον άλλον ως θεότητα. Ο άλλος είναι θεϊκός. Ας επικρατεί αυτή η στάση, ας σας περιβάλλει αυτό το κλίμα. Και αυτό θ’ αρχίσει να συμβαίνει! Ήδη αρχίζει να συμβαίνει.